Now we're part of the magic...
... of het verhaal van de Ecotrail de Paris 2012.
 
Het is alweer een paar weken geleden en ik heb beloofd een blogje te schrijven over mijn debuut op de 80 km tijdens de Ecotrail de Paris. Het zal niet een heel lang verhaal worden, foto's zeggen veel meer.
 
Op 24 maart was het mooi weer in Parijs. Graadje of 20 denk ik. 's Morgens had ik mijn tas ingepakt met alles wat mee moest of waarvan ik dacht dat ik het maar beter mee kon nemen. Met de metro van het hotel naar de Eiffeltoren (we hadden de dag vantevoren getest hoe lang dat duurde), daarna de trein naar St. Quentin de Yvelines. Daar werden we in bussen gepropt om naar het startterrein te gaan. Wel grappig om te zien hoe verschillend mensen wachten op wat komen gaat: relaxed een beetje liggen, of zenuwachtig heen en weer lopen. Ik zat er een beetje tussenin.
 
Om 12 uur de start. Vlak na die start werd ik aan mijn mouw getrokken: "Hee, ben jij Paula van Ink'nBurn NL?" Wat grappig, dat was Holger, waar ik net de week vantevoren mee had zitten chatten op FaceBook. Hoe klein is de wereld toch.
 
Vlak na de start:
 
Het parcours is de eerste 25 km niet heel technisch. Lekker een beetje op en neer hobbelen. Natuurlijk kreeg ik het toch voor elkaar om nog voor de 1e drankpost (op 23 km) te vallen. Niet opletten, om me heen kijken en 'hoepla' wortel gemist. Of eigenlijk juist niet. Ach, geen schade.
 
Op de drankpost water bijgevuld en weer verder gegaan. Een klein stukje verder begonnen de eerste interessante hellingen. Stevig omhoog (en ook omlaag). Gelukkig zijn het niet de Alpen en zijn de afstanden omhoog te overzien.
 
 
Ergens tussen de 1e en 2e drankpost kwam ik 2 Fransen tegen die een enorm zwamverhaal tegen me ophingen. Ik verstond er maar een deel van en gaf ook alleen antwoord op datgene wat ik verstond. Dat scheen enorm grappig te zijn! Uiteindelijk begreep ik wel van ze dat ze het enorm stoer van me vonden dat ik in mijn eentje de uitdaging met die 80 km aanging.
 
Vlak voor de 2e drankpost (op 45 km) ging ik weer op mijn charmante snoetje en had ik een geschaafde knie. Die kon ik bij een pomp wassen. Niet dat dat veel hielp, want vlak na de drankpost ging ik languit onderuit op een soort gravelpad. Weer kapot en nu ook een ontvelde hand. Dus, om een lang verhaal kort te maken: ik ben een oen en ik had wat moeite om mijn voeten ver genoeg op te tillen. Ik ben totaal 5 keer gevallen en kwam met kapotte knieën en handen aan de finish.
 
 
Tegen het vallen van de schemering heb ik mijn hoofdlampje opgezet. Ik had natuurlijk wel al een paar keer met de Full Moon Trail Run in het donker gelopen, maar ik vond dat toch wel spannend op zo'n lange afstand. Het was ook wel jammer dat je in het donker niet goed meer kon zien hoe mooi de omgeving was. Want dat was het! Ik vond het opvallend hoeveel groen en trails er zo dichtbij een grote stad als Parijs zijn!
 
Ehm, ja, ik ben moe. Maar ik ben hier ook al 75 km onderweg.
 
Schijnbaar kon je onderweg de Eiffeltoren al een keer zien, voor mij kwam-ie pas in beeld bij de laatste drankpost op een km of 11 voor de finish. Ineens kon ik door de bomen heen die nare toren zien. Lieftallige wederhelft maar even laten weten dat ik er aan kwam...
 
Het laatste stuk loopt door de stad. Ik denk dat we een km of 7 echt over stoepjes en kades gelopen hebben, de rest is echt grotendeels trails geweest. Op 70 km ging ik nog een laatste keer goed op mijn gezicht. Vlak erna kwam ik bij een stoplicht waar we moesten wachten. Naast me stond een vrouw, we keken elkaar en aan en schoten allebei in de lach. Zij omdat ze mijn kapotte handen zag en ik omdat ik haar kapotte kin zag. Allebei gevallen en allebei nog goede zin. Ze bleek Angela te heten, uit Duitsland te komen (eindelijk iemand die ik goed kon verstaan) en zeer ervaren ultraloopster te zijn. Ze vond dat ik goed liep voor een debutant op de 80 km. Ik vond het lief van haar om dat te zeggen tegen een enigszins strompelende Nederlandse. We hebben een paar km met elkaar opgelopen. Uiteindelijk moest ik haar laten gaan, ik moest echt even wandelen. We zagen elkaar terug op de 1e verdieping van de Eiffeltoren.
 
Het was wel bijzonder, die laatste paar honderd meters. Onder de Eiffeltoren, lopend tussen de horde mensen die je aan staan te moedigen, de trap naar de 1e verdieping op. Vooraf had ik vreselijk opgezien tegen die trap, maar die viel uiteindelijk heel erg mee.
 
 
Helemaal happy kwam ik onder het finishdoek door! Niet eens helemaal total loss! Hoewel, als je mijn handen en knieën ziet op de foto, dan zou je misschien anders denken. Ik had er 9 uur, 49 minuten en 15 seconden over gedaan om 80 km af te leggen!
 
Na de finish kon ik Angela omhelzen, we hadden het gehaald! Ook Guillaume (1 van de 2 Franse jongens die tegen me kletsten) kwam me feliciteren. Zijn maat had het niet gehaald, die had uit moeten stappen.
 
Toen we met zijn allen op de lift naar beneden stonden te wachten werd het 10 uur 's avonds. Dan gaan alle lampjes van de Eiffeltoren knipperen. Wij stonden er midden tussenin en ergens naast mij maakte iemand de briljante opmerking: "Now we're part of the magic!" Beter had ik het gevoel van dat moment niet uit kunnen drukken.
 
Beneden kon ik lieftallige wederhelft weer in de armen sluiten (of eigenlijk hij mij). Nog even snel een beetje soep naar binnen gewerkt, dat hoefde ik niet te kauwen... Hahaha. Daarna snel met de metro terug naar het hotel om lekker te douchen en te slapen!
 
Al met al was het een mooi avontuur. De route is prachtig, de organisatie is prima. 80 km is echt belachelijk ver, maar ach, na 50 km is gewoon alles ver. Of dat nou 60 of 80 km is.
 
Oh enne... I AM INVINCIBLE!!!!

Reacties

Geert op 09-04-2012 11:18
Fantastisch om jou tuimel partijen in verslagvorm te lezen!
 
Je bent geweldig!!
 
X
Edwin op 09-04-2012 14:28
Hehe, duurt even maar dan heb je ook wat. Mooi verhaal Paula. Ook je nieuwe definitie van Ultralopen. Als je VER kan lopen. Geniaal! De Eco trail komt op mijn "bucket-list" . Ga je zien!
Anne op 09-04-2012 19:31
Op naarnieuwe struikelkansen in Limburgs Zwaarste ; ) daar is geen Eiffeltoren maar hopelijk lukt het je om opnieuw "part of the magic" te zijn. Dat je geniet van alles wat het hardlopen je brengt, is overduidelijk. Heerlijk!
martin op 09-04-2012 20:38
Gaaf, dat is het eerste wat in mij opkomt! Respect, dat is het tweede! Ga zo door!
madebymirjam op 09-04-2012 20:55
super stoer.....mag je trots op zijn..
Hermien op 09-04-2012 21:29
Dat klinkt als een heel mooi avontuur. Ik zet 'm op mijn wishlist!
ronald op 10-04-2012 23:34
big smile bij de finish! respect!
JeeWeetje op 11-04-2012 10:27
80KM op Merrell Sonic Gloves, dat verdient respect. Afstand te ver voor je VVF?
Paula op 11-04-2012 10:57
Thanks all!
 
@JeeWeetje: het waren Merrell Lithe Gloves, maar dat maakt verder niet uit. Ik heb heel lang getwijfeld of ik op Merrells of VFF zou lopen. Ik heb uiteindelijk gekozen voor de Merrells omdat ik op VFF een beetje klauw met mijn tenen en bang was dat ik na 50 of 60 km last van mijn tenen zou krijgen en dan ongemakkelijk zou gaan lopen. BIjkomend voordeel was het feit dat ik lange kousen aan kan in de Merrells. Oh en dat ze gillend gekleurd zijn!
JeeWeetje op 11-04-2012 13:17
Lithe Glove is toch de vrouwen uitvoering van de Sonic Glove? Loop je in je VVF met compressie tubes (compressiekous zonder voet)? Maar de Merrel's hebben een kicken kleurtje, dat is zeker. :-)
Paula op 11-04-2012 13:21
Yup, zou heel goed kunnen dat Lithe Glove de ladies versie is.
 
Nee, ik loop in principe niet met compressietubes. Als ik op VFF loop eventueel wel met niet-compressie tubes, om mijn benen te beschermen tegen takken (ik ben een struikrover). Ik ben er van overtuigd dat ik geen compressie nodig heb.
 
 
Dorothe op 12-04-2012 14:11
Hi Paula,
 
Ik wist wel dat dit soort lopen bestonden, maar voor mij is een marathon maar net haalbaar. Ik heb nog gekeken op de franse site en zag dat er ook kortere parcoursen waren. Misschien ooit iets voor mij. Inspirerend verlag van de geweldige prestatie die je neerzet. Ik zal er zondag aan denken als ik het lastig heb.
 
groetjes,
 
Dorothe
Laetitia op 12-04-2012 23:18
Hey Paula,
Best vaak gekeken of je je verslag al af had. Nu eindelijk wel, he? Luilak ;-)
Ik ben super mega trots op jou. Volgende keer dat je whatsappt dat je iets niet kan dan kom ik jou persoonlijk barefoot schoppen.
Ik mag in juli een 60+ proberen. We'll see...
SK.
Ger op 14-04-2012 21:17
Hi Paula,
 
Top verhaal. Bedankt!
groetjes,
Ger

Micheline op 15-04-2012 15:26
Wow, diep respect!
Frunning op 16-04-2012 14:27
Hee Paula, ben beetje 'late to the party', maar nooit te laat om mijn bewondering uit te spreken, toch? Aanstekelijke verhaal weer, op naar nog veel meer mooie kilometers! Gr. Marc
op 20-04-2012 16:25
Hey Kanjer/Lekker ding
 
ik begin maar met een dikke knuffel
gefeliciteerd met het behalen van de finish.
 
ENORMVEEL RESPECT
 
late reactie ......div. malen gekeken op punt.nl maar al wat er was. geenletter zelfs geen puntje of comma
Maar nu een prachtig kort verhaal met veel zeggende foto's
 
hoop heel stilletjes nog eens met je te mogen samen lopen.
 
x
Abe
cremke op 21-04-2012 23:35
Aan de orangerie net na 2° bevoorrading en net voor de matten op kilometer 47 kon je hem idd al zien staan. Sterk gelopen daar voor een eerste 80, mooie tijd
Commentaar
Jouw naam/bijnaam
Website url
E-mail
Je Punt profiel
Hou mij op de hoogte
Ik wil op de hoogte gehouden worden
Dit is een verplicht veld
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl