Laatste artikelen
De Sylvestercross in Soest die op de laatste dag van het jaar gehouden werd had een paar mooie resultaten...
 
1) Ik was de snelste vrouw op de 9 km Prestatieloop in 40 minuten en 17 seconden. De prijs is natuurlijk eeuwige roem (of in ieder geval tot het einde van dit jaar).
 
2) De heren SingleSpeed-fietsers die ook meededen hebben me bekeerd: ik wil een SingleSpeed fiets in plaats van een mountainbike. Ik denk dat minimalistisch fietsen beter bij mijn lifestyle past.
 
3) Het stukje dat ik voor MyFiveFingers.com over de Sylvestercross schreef gaat misschien wel geplaatst worden op hun site! En misschien mag ik wel vaker voor ze bloggen (betaald). Yay!
 
4) En last but not least: hoe zien je FiveFingers eruit na 9 km bagger en zand? Zo:
 
Lees meer...   (7 reacties)
Op de bank zittend, met een kopje koffie op tafel en de poes op schoot... Nou kan ik natuurlijk het afgelopen jaar bespreken en vooruitkijken naar het nieuwe jaar, compleet met goede voornemens. Maar elke lezer die mij een beetje kent, kan uit de opbouw van vorige zin opmaken dat ik dat niet ga doen. Afgelopen jaar is voorbij en ik ga met frisse moed het nieuwe jaar in.
 
Uiteraard heb ik wel een aantal voornemens. Die hangen voornamelijk samen met de geplande loopactiviteiten. Mijn belangrijkste goede voornemen is mijn wedstrijden niet te onderschatten en voldoende getraind aan de start te staan. Het voordeel is dat ik rennen leuk vind en intussen ook een behoorlijk schema heb voor de eerstkomende idiote afstand. Ik verwacht dan ook lachend aan te komen bij de Eiffeltoren!
 
 
OK, misschien een beetje moe, maar wel lachend dan toch.
 
Maar eigenlijk ben ik nog benieuwder naar andere goede voornemens. Namelijk die van jou! Vertel me, wat is / zijn jouw goede voornemen(s)?
Lees meer...   (12 reacties)
27 november stond Olne-Spa-Olne op de planning. 65 km door de Ardennen ploeteren. Helaas, ik pikte een week voor Olne een stevige verkoudheid op. Gelukkig was ik tegen het weekend wel weer aan de beterende hand. Dus Christel en ik maakten plannen voor de overnachting en het vertrek naar Olne. Chris was ook een beetje snotterig, maar samen zouden we er gewoon voor gaan. Totdat ik op het punt stond om naar Chris te rijden en mijn telefoon piep-piep zei: Christel was echt te ziek om te gaan. Shit happens, maar ik voelde me ook niet fit genoeg om alleen te gaan. Dus Olne werd afgeschreven. Dan maar nieuwe plannen smeden.
 
Op zondag zou er in Geldrop de 't Is (voor) niks marathon zijn. Daar zouden al een aantal van onze loopvrienden heen gaan, dus wij konden dat wel als plan B instellen. Zo gezegd, zo gedaan. Christel dacht nog wel dat dat zou gaan. Helaas, zaterdagavond belde ze alsnog af. Ik vond het wel heel sneu voor mijn maatje, maar naar Geldrop in mijn eentje zag ik nog wel zitten. En lieve Gert bood zichzelf aan als stand-in voor Chris. Nou kent Gert ons wel een beetje, maar wat het inhield om stand-in voor Christel te zijn, daar zou hij nog achter komen.
 
Zondagochtend al vroeg op pad naar Geldrop met de mooie nieuwe auto van manlief. Heel handig, want die heeft ingebouwde navigatie. Dus ik kon de start zonder moeite vinden. Snel omkleden en wachten op Gert. Intussen kwam ik mijn favoriete Dwarsbongel Andries nog tegen (die probeerde te doen of hij mij niet kende, maar dat lukte natuurlijk niet) en ook wat vriendjes die ik sinds de TransAlpine Run 2010 niet meer gezien had. Superleuk om iedereen weer te kunnen begroeten, een feest der herkenning! Want Edwin en Frans waren er ook en vele anderen!
 
Even later kwam Gert ook binnen en mocht hij de outfit aantrekken die bij het stand-in-schap hoorde: een gifgroene tutu! Gelukkig had Gert een bijpassend shirt van Ink 'n Burn aangetrokken, dus dat zag er prachtig uit! Dat vond ook de Sint en zijn pieten:
 
 
Mooie benen heeft Gert, hè? Hahahahahaha!
 
Uiteraard moest fotograaf Edwin ook nog even met ons op de foto en toen liet Gert zien dat-ie niet zo braaf is als-ie eruit ziet! SinterHaasje...
 
 
Na de fotosessie konden we van start. Dwarsbongel Andries liep vlakbij, maar die kon ons lossen toen hij de route voor de hele marathon op ging en wij op de 30 km route bleven. Gert is aan het trainen voor zijn 1e marathon in februari, dus die kon ik het niet aandoen om nu al een marathon te lopen. En ik vond het ook zielig om hem in zijn eentje in de malle tutu te laten lopen.
 
Onderweg hebben we vooral heel veel lol gehad. Al die mensen die niet snapten dat wij voor de lol een tutu aan hadden. Niet gedwongen, niet voor een goed doel, gewoon voor onszelf. Omdat het kan. Halverwege hebben we zieke Christel ook nog even gebeld, dus die was er ook live bij! EN na 30 km konden we lachend over de finish. Heerlijk gelopen!
 
De 't Is voor niks marathon is een waanzinnig goed georganiseerd wedstrijd. Hij is (zoals de naam zegt) gratis en voor niks, vindt plaats in het prachtige heidegebied bij Geldrop en is perfect uitgezet. 6 afstanden, voor zowel lopers als wandelaars, thee bij de drankposten, ruimte om te douchen, tassenbewaking, wat je maar wilt! Hij is PERFECT! Zo zie je maar weer, een goede marathon hoeft geen klauwen met geld te kosten. Volgend jaar kom ik zeker terug voor de hele marathon!
 
De gekkigheid met Gert kreeg trouwens nog een staartje. Gert en Christel mochten afgelopen weekend de Full Moon Trail Run (FMTR) uitzetten in hun thuisgebied Soesterduinen. Maar daar knoopten ze wel een thema aanvast: Santa's little helpers. En iedereen die afgelopen zaterdag onder de volle maan mee ging had daar gehoor aan gegeven. Er was een Engeltje (Else van Hiphardlopen), een Kerstpornojurkje (gastheer Gert), knipperende lampjes op kerstmutsen en zelfs een kersthond (hond Diesel van Carlo)! De route was prachtig en wederom heb ik heerlijk gelopen. Volgende maand wordt de FMTR door mijzelf en loopmaatje Remco georganiseerd in de buurt van IJmuiden.
 
En nu? Veel trainen voor de Ecotrail en de 4-trails, maar ook leuke dingen. Zo gaan volgende week Mark, Michiel en Paul van Frunning en Anyonesrunshop van Tilburg naar het Glazen Huis in Leiden rennen. Barefootstyle in estafettevorm. En omdat ze van gezelligheid houden mag iedereen die wil mee (wel geld doneren natuurlijk). Dus ik ga een stukje met ze mee rennen. Een km of 40, denk ik.
 
Voor meerennen of alleen doneren: http://www.frunning.eu/ 
Lees meer...   (5 reacties)
Een cursus in het zorgen voor rare racefoto's. Het is heel makkelijk, regel 1: steek zo vaak mogelijk je tong uit.
 
Zo dus. Met op deze foto ook nog cursisten Nico en Andries. Nico vond het te moeilijk en is gauw verder gelopen.
 
Andries daarentegen had de smaak snel te pakken. Hij kon door naar les 2: maak het 'haasje'gebaar achter het hoofd van je medeloper. Voor gevorderde foto-idioten combineer je dat uiteraard met het uitsteken van je tong.
 
Speciaal voor geposeerd. Wel grappig, naast Andries voelde ik me een vrouw van normaal formaat in plaats van de reuzin die ik normaliter ben.
 
En als je dan de eerste 2 lessen onder de knie hebt, kun je gaan freestylen.
 
 
Ook wel: de lamme en de blinde. Hoewel normaal gesproken wij allebei als 'lam' geklasseerd zouden zijn in de toestand waarin we verkeerden. En gezien mijn gezichtsvermogen denk ik dat ik ook zonder moeite onder blind val. Anyway, you get the point: freestyling.
 
Daarna volgt de volgende les: gebruik maken van dingen die je onderweg tegenkomt. Andries had in het volgende geval een makkie.
 
 
Niet de man met de hamer, maar de beer met de hamer. Overigens spreekt de houdig van mijn lijf boekdelen.
 
Ok, ok, we hebben het gehaald. De cursus is met goed gevolg afgelegd. Dan mag je over de welverdiende rode loper.
 
 
Dit was nét voor we overgingen op tango-style finishen. Jammer dat daar dan weer geen foto van is!
 
Maar goed, ik ben beschikbaar voor het geven van lessen in het verprutsen van racefoto's. Maar wees gewaarschuwd: once learned, it cannot be unlearned!!
 
 
 
 
 
Lees meer...   (7 reacties)
... de Berenloop kan afgestreept worden bij Unfinished Business!
 
Jajaja, ik weet dat ik al een hele tijd geen blogjes meer geschreven heb. Ik heb ook al een hele tijd nauwelijks hardgelopen. Een kapotte pees of kapsel of weet ik veel in mijn voet hield me van de weg. Letterlijk. Wel gefietst en eindelijk maar eens lid geworden van de sportschool, maar veel rennen was er niet bij.
 
Maar er was natuurlijk wel ingeschreven voor de Berenloop op Terschelling, dus daar zou ik sowieso heen gaan. Al was het maar omdat we er een lekker weekendje weg van hadden gemaakt. Vrijdagmiddag zijn we al op de boot naar het prachtige eiland gestapt. Alleen fietsen mee, dus de auto mocht in Harlingen blijven staan. Na 2 uur varen mochten we op Terschelling van boord en konden we naar ons hotel fietsen. Natuurlijk was dat niet lekker dichtbij de haven, maar moesten we een kleine 10 km fietsen naar De Walvisvaarder in Lies. Leuk hotel, waar we van harte werden welkom geheten.
Vrijdagavond konden we nog terecht bij spaans restaurant De Reis in Hoorn (niet zo ver fietsen gelukkig). Daar hebben we heerlijk gegeten. En gedronken.
 
Zaterdag hebben we het eiland een beetje verkend op de fiets. Vanuit Lies via Hoorn naar Oosterend, daar de Boschplaat op en via de noordkant van het eiland terug naar Formerum. Daar is een heel gek museum: het Wrakkenmuseum. Daar hebben ze allerlei spullen die opgedoken zijn uit de vele wrakken die voor de kust van Terschelling liggen. Maar ook aangespoelde dingen zijn er te vinden. Ik vond het zeker een bezoekje waard.
Daarna zijn we in Midsland wat gaan eten en een beetje gaan shoppen. En uiteindelijk zijn we naar West-Terschelling gefietst om de eerste sfeer van de Berenloop op te snuiven. Nog even gaan kletsen bij Else van Hiphardlopen.nl, die stond met een standje bij Pand 26. Nog even iets leuks gekocht voor een goede vriend van me. Remco, ik heb een cadeautje voor je!
Daarna terug naar het hotel, waar ik nog even heel goed moest nadenken wat ik aan zou trekken. Is lastig als je zoveel leuke hardloopkleren hebt!
Zaterdagavond hebben we lekker gegeten bij Iers restaurant De Koegelwieck. Heel erg lekker gegeten! Heel, heel erg lekker!
 
Zondag hadden we alle tijd om wakker te worden, te ontbijten, tassen in te pakken en uit te checken. Dat was wel even anders dan vorig jaar, toen ik in 1 dag op en neer ging. Vanwege het weet-ik-veel-hoeveel-jarig bestaan van de Walvisvaarder kregen we nog een t-shirt. Toch lief van ze.
Lekker op de fiets naar West. Daar de fietsen zo handig mogelijk neergezet en daarna een tentje gezocht dat ook open was zo vroeg voor koffie. We waren mooi op tijd om de jeugdloop te kunnen horen en de bezwete, rode gezichtjes van de finishers te kunnen zien. Daarna begon het lange wachten. Ik heb een hekel aan wachten. Ik wil het liefst ergens aankomen en direct kunnen wegrennen. Maar ja, ach, dan maar even wachten. Nog even gekletst met Claudia.
Om half 1 klonk de scheepshoorn en konden we starten. Het begon lekker tegen de wind in. Die viel toen nog mee. Al snel hoorde ik een bekende stem naast me: Andries, die ik ook bij de Veluwezoomtrail was tegengekomen. Een van de weinige hardlopers met uitgebreide tattoo's, net zoals ik. Andries liep een fijn tempo en we waren lekker aan het kletsen. Hij was ook geblesseerd geweest en zeker niks van plan, ik ook niet. Zo kwamen we al kwebbelend (en racefoto's verpestend) bij het keerpunt op de Boschplaat. Vlak daar voorbij ging het voor mij al mis. Toen begon mijn rechterknie te zeuren. Nou was dat niet heel verrassend gezien het feit dat ik 5 weken niet had kunnen trainen, op schoenen moest lopen (ipv FiveFingers) vanwege mijn voet en niet graag verhard loop. Maar toch, wel vervelend. Toch stug doorlopen en op het halve marathonpunt kwamen we door in een tijd die bij extrapolatie naar een hele marathon voor een vet PR voor Andries zou zorgen. Helaas ging niet heel veel verder ook bij Andries het lampje wat minder fel branden. Ach, het belangrijkste doel was finishen. Ik heb Andries ook verboden om uit te stappen (nou was dat natuurlijk vooral eigenbelang), en hij hield zich netjes aan mijn opdracht. Het hielp vast ook dat zijn vrouw Aukje naast ons fietste en het roerend met mij eens was. Hahahaha, arme Andries.
Maar goed, we moesten toch nog een stuk tegen de wind in, hoewel we hadden gedacht de wind in de rug te hebben. Dat was koud en viel tegen. EN toen moest het strand nog komen. Maar ja, dan ben je in de enkele cijfers qua aantal restkilometers gekomen en kun je maar beter doorlopen. Het werd een beetje sukkelen. Maar we hebben doorgezet. Onderweg heb ik Friese Dwarsbongel Andries nog geleerd hoe je foto's moet verpesten. Gekkigheid is echt besmettelijk, hoe hard hij er ook weerstand aan probeerde te bieden. Maar ik weet vrij zeker dat zijn vrouw een hele gekke foto van ons heeft waar we zelfs apart voor geposeerd hebben!
De kilometer bordjes werden de nieuwe doelen. Nog 5 km, nog 4 km, nog 3 km, nog 2 km, de boog voor de laatste kilometer! Nog even West door hobbelen (want veel meer was het niet meer) en we konden de rode loper op. We zijn dansend over de finish gegaan. Je moet je eer als mafkees toch hoog houden! Samen kwamen we uit op gemiddeld 4 uur en 14 minuten. Niet mijn beste tijd, maar wel een streep door een puntje op mijn lijst: de Berenloop is geslecht! Yay!
 
Andries, heel erg bedankt, ik weet niet of ik zonder jou zo ver was gekomen. Je bent een fijne loopmaat en je vrouw is ook geweldig!
 
Natuurlijk was ik zo'n slowpoke dat ik geen tijd meer had om te gaan douchen. Nou ja, dan maar het mooie nieuwe t-shirt van de Walvisvaarder aangetrokken (toch handig) en mijn warme broek en vest. Daarna snel naar de boot, fietsen aan boord brengen en op weg naar Harlingen. In Harlingen zijn we lekker vies naar de MacDonalds geweest. Ik had wel trek in frietjes. Daarna snel naar huis. Poesjes hadden honger!
 
Maar goed, het was niet makkelijk, maar ik (we) heb(ben) het gehaald. Volgend jaar ben ik er weer bij!
 
Alvast wat brave foto's:
 
Andries was even met sanitaire stop....
 
Hahaha, heel zwaar op het strand, maar wel lachen naar de camera. Andries doet of-ie er niet bij hoort. Hoort-ie natuurlijk wel!
 
Wat kan ik toch goed faken!
 
Echt gekke foto's liggen nog in de lijn der verwachting. Voor nu is in ieder geval de flitsende outfit in beeld!
Lees meer...   (7 reacties)
Afgelopen weekend was het laatste weekend van het Wheel of Energy. Ik ben als fietser meegeweest met het Leeuwarden-Schiphol estafette team.
 
Daar kan ik natuurlijk een heel verhaal over schrijven, maar dat ga ik niet doen. Om twee redenen:
1) Een aantal deelnemers hebben al hele uitgebreide blogs geschreven, daar heb ik niet veel aan toe te voegen. (Martin, Henk, Maarten)
2) Ik heb het heel druk met vanalles en nogwat. Ik hoop binnenkort weer wat meer tijd te hebben om te bloggen.
 
Wel wil ik iedereen van het Leeuwarden-Schiphol team feliciteren met de prestatie en bedanken voor het mooie weekend. Uiteraard deden we het allemaal met (meerdere) redenen, maar het is toch mooi om te zien hoeveel mensen over hebben voor een goed doel.
Voor mij was één van de redenen om mee te gaan (ondanks mijn blessure) één van de mooiste mensen die ik afgelopen jaar heb ontmoet: Richard Bottram. Hij heeft het verschil gemaakt, niet alleen voor mij, maar voor vele mensen.
 
Jongens, laat dit niet het einde zijn, maar het begin van nieuwe vriendschappen, wilde plannen, bijzondere acties. Enne... count me in!
Lees meer...   (3 reacties)
... van het malle clubje!
 
Het gaat als volgt:
"We hebben een clubske opgericht, voor mensen die te leuk zijn voor het gesticht, ik hoor erbij, ik hoor erbijijijijjj!!!"
Dat laatste stukje kan ook nog zijn: "jij hoort erbij, jij hoort erbijijijijjjj!" om nieuwe leden te verwelkomen. 

Wat voor clubje? Een mal clubje. Met malle mensen die maling hebben aan gevestigde orde, maar vooral plezier hebben in het leven en in hardlopen. En in de combinatie. En die andere mensen graag aan het lachen maken.
 
Wie horen er dan bij? Nou, vooralsnog zijn de eerste twee officiële leden Vincent en ik (zei de gek). 
Maar ik weet vrij zeker dat wij allebei in onze (loop)vrienden kring nog meer malle mensen hebben. Ik noem er vast een paar op: Martin, Christel, Esther, Marion, Paul (@Pp667), Paul&Ans (@anyonesrunshop) en nog veeeeeel meer!
 
Maar hoe ziet dat er dan uit? Zoiets:
 
Zilveren Kruis Achmea loop (halve marathon, ergens op 18 km ofzo)
Mafkees 1 is Vincent (startnr 923), mafkees 2 is ikke, startnummer onzichtbaar vanwege groene tutu!
 
En natuurlijk doe je bij de finish een dansje:
 
 OK, voor het dansje moet je het finishfilmpje even opzoeken. Hahahahaha!
 
We hebben lol gehad en Vincent heeft het clublied geschreven. Ik denk dat het nooit meer goedkomt met 'm. Ik heb 'm besmet. 
 
Voor meer beelden van de groene tutu: als het weer het toelaat gaat-ie zondag mee naar Zeeland. 
 
Lalalalalalala! *insert clublied*
 
Wie wil er bij de club???
 
 
Lees meer...   (8 reacties)
... voor de voetjes!
 
Onder mijn loopvrienden bevinden zich bijzondere mensen. Al eerder zijn er heel wat gepasseerd, maar de volgende heb ik volgens mij nog niet uitgebreid besproken. Deze bijzondere persoon heet Myckel en hij is de maker van iets waar ik het dadelijk nog over zal hebben.
Myckel is Nederlands, maar heeft nauwe banden met China. Zijn vrouw is Chinees en zij hebben ook een tijd in China gewoond. Myckel heeft ook een webcommunitie voor hardlopen in China. Hij is daarnaast ook zelf een begenadigd loper. 100 km wedstrijden als de Ultramongolia doet-ie gewoon. Maar dan wel op zijn eigen manier: barefootstyle. Hij loopt zo'n rot-eind gewoon op sandaaltjes. En tegenwoordig maakt hij ze zelf: Lowland Sandals.
 
Lowland Sandals zijn vergelijkbaar met de huaraches waar Tarahumara indianen op lopen (lees het boek Born to Run voor meer informatie). Ze bestaan uit een zooltje met een paar gaatjes erin, waar je een veter door haalt. Door de veter tussen je tenen te laten beginnen en via een knoopconstructie achter je hiel langs te halen, heb je al een soort instap-sandaaltje. Dan gaat de veter over je voet naar de buitenkant en kun je hem vastknopen. Het zit wonderlijk stevig om je voeten.
 
Malle Martin had na zijn 6 uur op de baan avontuur, waar Myckel ook bij was, een paar besteld bij Myckel. Die maakt ze op maat voor je: trek je voet om, daar doe je een paar mm bij voor de veiligheid en dat snij je uit een soort mat met profiel. Dan komt het gaatjes en veterverhaal en voila, een sandaal! Afgelopen zondag kwam Myckel de sandalen brengen en liep (samen met loopmaat Jan) meteen een stukje met ons mee. Martin heeft onderweg de sandalen aan gedaan om er een klein stukje op te lopen. Martin mocht van ons niet meteen veel kilometers maken, want hij loopt normaal op schoenen met nog een beetje hoogteverschil tussen hiel en voorvoet. Maar na iets van 1,5 km had hij wel een gevoel bij het rennen op Lowland Sandals. Zijn ervaring is op zijn blog te lezen.
 
Gelukkig had Myckel voorspellende gaven en had hij bedacht dat ik vast ook wel sandalen wilde. Hij had zijn spullen meegenomen en hij heeft na ons (bijzonder natte) loopje een paar voor me gemaakt. Ik ben er meteen op naar huis gelopen (wat toch zeker 200 meter is).
Maandag ging ik met een vriendin tussen de middag een stukje lopen en heb ik ze weer aan gedaan. Ik heb voor de zekerheid wel een paar FiveFingers meegenomen. Dat bleek niet nodig te zijn. Zolang ik me netjes aan de ChiRunning technieken hou, gaat het prima op sandalen! Na 10 km kwamen we weer terug bij mijn kantoor aan. Super!
 
Gisteravond ben ik met de Tatasteelrunners gaan meetrainen, ook op Lowland Sandals (of ik gek was geworden, vroegen ze zich af). Daarna zagen ze er zo uit:
 
 
Let niet op de rare nagels aan mijn grote tenen, die zijn mishandeld tijdens de Salomon 4-trails en moeten weer netjes aangroeien... Komt vanzelf.
 
Anyway, ik vind de sandalen heel lekker lopen, ik ben zeker van plan om er vaker op rond te rennen. Of dat hele lange afstanden gaan worden, dat weet ik nog niet. De tijd zal het leren...
Lees meer...   (4 reacties)
Onlangs deed Runnersworld een oproepje voor Fastinista's. Maar wat zijn dat nou precies. RW vraagt om 'fast' 'fashionista's' (=fastinista), maar vermeldt er niet bij dat ze voor de Nederlandse versie meteen overgaan naar het poldermodel. Waar in de US een fastinista ook daadwerkelijk snel en stylish verantwoord is, zoals de helaas veel te vroeg overleden Sally Meyerhoff, zo is de doelgroep voor RW Nederland iets heel anders.
 
 
Sally Meyerhoff, snel en stylish in hardlooprokje, coole sleeves en panterprint hoofdband
 
In Nederland wordt een prachtige term als fastinista meteen omgezet naar een poldermodel. Blijkbaar is de doelgroep voor RW als volgt: (huis)vrouwen van minstens 40,  met wat zwangerschapspondjes teveel die er nog af moeten, lopen af en toe eens 5 tot 10 km, maar zeker niet meer dan 25 km per week. Bergen op- en afrennen? No way!*
 
Hoewel loopvrienden van mijzelf en van bijvoorbeeld Sillygirlrunning ervan overtuigd zijn dat wij onder de term fastinista vallen, zijn wij er toch allebei vrij zeker van dat we niet binnen de poldermodelkaders hiervan vallen. 
 
Ik kan me overigens best vinden in de fastinista versie van RW in de US:
 
 
Hardlooprokje in schreeuwende kleuren, spannende sleeves (ook heel praktisch overigens), leuke buff, jaja, zelfs een bijpassend shirtje (hoewel ik ook van vloekend hou). Inmiddels ben ik zelfs in het bezit van roze compressietubes. Echt. 
 
Maar goed, als we dan niet voldoen aan de maatstaven van RW Nederland om onszelf fastinista te mogen noemen, dan beginnen we natuurlijk zonder problemen een eigen beweging. Christel (Sillygirlrunning) kwam met de briljante term BADASSTINISTA! Die houden we erin. 
 
Check out this Badasstinista afgelopen zaterdag tijdens de Pierloop:


En op het weblog van Christel staan ook hele interessante foto's van een Badasstinista in tutu! Very nice. Very stylish als je het mij vraagt.
 
Overigens is voor mij stylish of fashionable geen doel. Ik wil iets aan hebben wat lekker zit, waar ik makkelijk in loop en wat praktisch is. En als het dan ook nog blij gekleurd is, ben ik nog blijer! Dankzij winkels zoals Hiphardlopen.nl kan dat gelukkig ook! 
 
Pas maar op, de BADASSTINISTA'S komen eraan!!!
 
* uit zeer betrouwbare bron.
 
Nagekomen bericht: volgens RW is hun server gehackt geweest en is het verhaal over de doelgroep voor fastinista's niet waar.
Lees meer...   (11 reacties)
Zoals velen heb ook ik een wishlist. Niet echt een voorkeursvolgorde, dus hier komt het in random order:
 
* Transgrancanaria
* Marathon des Sables
* Transrockies
* West Highland Way
* Transalpine run (hoewel ik de oostroute al gedaan heb, blijft-ie staan)
* Ecotrail de Paris (op de planning)
* Ironman (maakt niet uit welke, ik moet mijn naam toch eens eer aan gaan doen)
* UTMB / CCC / TDS
* 4-trails (staat ook op de planning)
* Berlin marathon
* Three peaks challenge (Ben Nevis, Scafell Pike & Snowdon binnen 24 uur)
* Bob Graham round
* Lakeland 50 / 100
* Everest marathon
* Yukon ultratrail
* ...
 
Eens kijken wat ik komende jaren kan afstrepen... (of wat er nog bij komt)
Lees meer...   (7 reacties)
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl