Laatste artikelen
Zoals beloofd, een paar foto's van de TDS. Ze zijn gemaakt door maatje Mart Verboord en zijn vriendin Sieta.
 
Bij de start. Ff reclame maken voor INKnBURN natuurlijk!!!
 
Met vriendje Mart voor de start. Toch wel gespannen...
 
Ongelofelijk hoeveel mensen er de bergen in gaan tijdens deze race...
 
Sprintje naar de finish! Ziet er nog goed uit, als zeg ik het zelf!
 
Het felbegeerde finisher-TDS-vest. Datgene waar je het allemaal voor doet...
 
Oh nee, ik deed het hier allemaal voor: een groot glas Afflichem (ja, ik weet dat er wat anders op staat)! Lekkerrrr!
 
Mijn lieve vriendjes: Jolanda, Mart en Geert.
 
 
Het was een waanzinnige ervaring. Volgend jaar proberen we een stapje verder... :-D
 
Lees meer...   (3 reacties)
Zo, dat felbegeerde TDS-finisher vestje? IN THA POCKET!
 
Het weer was, zoals het de UTMB week betaamd, bizar slecht. 30 augustus regen in alle soorten en maten. Dat leerde me dat ik wel een andere regenjas moet. Eentje die 't zweet weer naar buiten laat. In de nacht was het gelukkig droog en kon ik huilen naar de volle maan. De volgende ochtend vanaf een uur of 7 weer regen. Gelukkig ben ik Nederlandse en regent het in Nederland altijd. Beetje bestand tegen nat kan geen kwaad...
 
De start op donderdagochtend in Courmayeur was op zijn minst bijzonder. Al was het maar omdat de bussen vanuit Chamonix (om 4 uur 's morgens, wie verzint dat, ontzettend bedankt voor het wegbrengen Geert) ons niet bij de start dropten. Verwarring alom, maar het is goedgekomen. Op weg naar de start kom ik 4-trails maat Mart Verboord tegen. We zijn allebei gespannen voor wat komen gaat.
 
Dan is het 7 uur, starttijd! Rondje Courmayeur en dan de 1e klim. En dat is meteen een serieuze naar het hoogste punt van de route. In het stilstaande verkeer de col op kom ik Ingrid Peperkamp tegen. Zij heeft geleerd van voorgaande jaren in de CCC en heeft een regenjas met luchtgaten op handige plaatsen. Ze ziet er sterk uit. Samen schuifelen we naar boven.
Na die Col de Youlaz mochten we weer kamikazestijl naar beneden storten. In die afdaling raak ik Ingrid weer kwijt. Door de regen waren veel paadjes vette modder geworden. Thank god dat ik fellracing georienteerde schoenen aan had (voor de geinteresseerden: Inov-8 Bare-grip)! Ik ben (pas veel later) maar 1 keer weggegleden.
 
Op de 1e drankpost in La Thuile zijn volgens mij de eerste mensen al uitgestapt. Koud van de beklimming (met opstopping) of bang voor de rest van het parcours? Ikke niet, ik ging lekker, ik hou van modder (I'm a pig) en afdalen. En van de prachtige uitzichten, ondanks de regen. Na La Thuile ging het relaxed de volgende berg op. Geen idiote hellingen, gewoon lekker doorstappen. De afdaling die daarop volgde heeft een slagveld aangreicht onder de deelnemers. Onderkoeling, glijpartijen en veel mensen buiten de limiet pas binnen. Ik had het daar erg koud, maar heb mijn natte shirt geruild voore alle droge spullen die ik nog in mijn tas had. Regenjas er weer overheen, waterdichte handschoenen aan en gaan! Na 10 minuten de berg op stampen (Col de la Forclaz) was ik wel warm. Behalve mijn voeten, maar die waren dan ook NAT! Note to self: sealskin sokken!
 
Na wat kleine afdalinkjes en klimmetjes ging t weer regenen. Na slagveld 2 Cormet de Roselend, waar volgens mij het merendeel van de uitvallers gestopt is, was het droog en donker. Overigens heel bizar om in het donker niets ander te zien dan je eigen lichtkringetje. Af en toe moest ik à la Stevie Wonder met mijn hoofd schudden om de volgende markering te zien. Je loopt 's nachts letterlijk van markering naar markering.
In de hernieuwd regen kon ik bij la Gitte even schuilen, mijn voeten rust geven en eten. Er zat ook een fransman met wie ik het kaartje even ging bestuderen. Hij dacht dat we al verder waren, maar ach, dat dat niet waar was, was ik al snel achter. We zouden uiteindelijk toch op de beloofde Col du Joly uitkomen. Waarna er weer zo'n helse afdaling volgde. Op een gegeven moment hoop je gewoon dat je weer even mag klimmen. Of vlak lopen en daadwerkelijk kunnen rennen.
 
Naar Les Contamines konden we rennen. Of in ieder geval iets doen wat daar qua beweging iets van weghad. Na Contamines kwamen de laatste 2 beklimmingen. Op papier dan, want in de praktijk zijn die kleine pukkeltjes op het hoogtekaartje stiekem gemeen als je al zoveel kilometers gemaakt hebt. Eerst omhoog stampen naar Chalets du Truc. Ze kwamen maar niet in zicht. En toen we daar eindelijk wel waren, begreep ik maar niet wat de truc was. Het zal wel aan mij hebben gelegen. Het heeft me wel heel de weg omhoog beziggehouden, wat dan wel weer grappig was. Wat ik wel heel snel inzag, was dat de klim naar de Col de Tricot niet leuk ging zijn. Want bij de Chales kon je prachtig de sliert lichtjes zien die de col op slingerde. En om aan het begin van die slinger te komen moesten we ... inderdaad ... naar beneden. Het leek oneindig, maar was niet eens zo heel ver op papier. Maar ja, zoals gezegd, papier en realiteit zijn twee hele verschillende dingen. Want op papier lijkt die Col de Tricot ook helemaal niet zo steil. Maar dat is-ie wel! En eindeloos. De lampjes bleven omhoog gaan, maar kwamen niet dichterbij. Het wordt licht terwijl ik de col op loop. Eerst moet ik mezelf dwingen om van markering naar markering te lopen, daarna gaat het weer beter. Echt makkelijk zou het niet meer worden.
 
Boven op de Col de Tricot denk je dat je de laatste klim gehad hebt. En dat je alleen nog 18 km naar beneden hoeft. Geloof me, dat is niet waar en zelfs als het wel waar zou zijn geweest: afdalen na zoveel kilometers DOET PIJN! Eerst de Col af, dan weer omhoog, dan een stuk op en neer waar zelfs kleine stukjes gerend (gesukkeld) kan worden, een hele lange enge hangbrug, en dan nog het pukkeltje naar Bellevue. Daar zit al ruim 100 km in de benen en die willen ook niet meer. Ze moeten wel.
Die vreselijke afdaling naar Les Houches. Spekglad, diepe geulen die ooit paden zijn geweest. Stenen, op de raarste plaatsen, hoewel dat ook aan mijn vermoeidheid kan hebben gelegen. Zo ergens tijdens die afdaling kwam het moment dat ik dingen zag die er niet waren. Ik zag namelijk wel regen, maar voelde het niet. Mijn jas werd ook niet nat. Het regende niet. Ik was moe. Toch kwam ik met een grote grijns Les Houches binnen. De laatste post! En hoe gelukkig kun je worden van een bordje: nog 8 km tot de finish? Vooral als je al die tijd in je hoofd hebt gehad dat dat stuk 10 km is! Nog 1 kopje thee, smssen dat ik in Les Houches ben en door naar de finish. Nog 8 km op en neer. Uiteindelijk bijna vlak of vals plat naar beneden. Ik zet de renstand aan. Die kan niet meer uit, maar dat maakt nu niet meer uit.
 
Geert staat op een paar km voor de finish en vraagt of ik een pintje wil straks. Ik dacht 't wel ja! Dat was toch 1 van de doelen? Hij rijdt naar de finish, ik blijf rennen. De rotonde over, de winkelstraat in Chamonix in. De mensen die boodschappen doen kijken op dat er nog hardlopende vrouwen zijn. Bewondering of verwondering? Of allebei?
Vlak voor de finish zie ik Mart. Daarmee ben ik gestart al die uren geleden in Courmayeur, maar wat doet-ie hier? Hij is uitgestapt, maar wacht op mij!
De laatste bocht naar de finish, ik kan het tempo zelfs nog opvoeren. "Piep", de laatste registratie, ik ben er! IK BEN ER! Echt waar! Alles doet pijn, maar dat is niet belangrijk. Mart staat er, Geert is er, Jolanda komt aanlopen... hoezo ben ik hier alleen? Mijn maatjes zijn er! Ik heb een finisher TDS hesje en dat sta ik niet meer af! Het is bijna half 11 's morgens, ik heb 27 uur, 20 minuten en 39 seconden gelopen, ik giet de eerste helft van mijn welderdiende pint Affligem (thanks Geert, jij weet wat lekker is) naar binnen, de rest gaat in beschaafder tempo.
 
En verder? Nog ff kletsen, tas ophalen, terug naar de chalet om te douchen. Slapen lukt niet, te veel euforie!
Om 7 uur 's avonds vertrekt Geert voor de (ingekorte) UTMB. Voor zijn verhaal, kijk op zijn site. Om een uur of 9 val ik als een blok in slaap...
 
Ongetwijfeld heb tijden, plaatsen en gebeurtenissen door elkaar gehaald. Ik wijt het aan vermoeidheid en euforie.
De schade: 1 klein blaartje en een teennagel waarvan ik vermoed dat ik die kwijt ga raken. Zo goed als geen spierpijn, maar wel 10 cm gegroeid van trots!
 
Nogmaals: I AM F*CKING INVINCIBLE!!!!
Lees meer...   (13 reacties)
... en daar zal binnenkort niet veel verandering in komen.
 
Ik heb op het moment gewoon niet zo veel zin om veel te schrijven. Ik weet dat allerlei mensen op verslagen van de 4-trails en de Trail des Fantômes zitten te wachten, maar die kunnen me beter even bellen of met me gaan lopen. Krijg je het verhaal in geuren, kleuren en met armgebaren te horen!
 
Wie weet heb ik na volgende week wel weer wat te melden, maar dat weet ik nu nog niet.
 
Tot laterz!!!
Lees meer...   (4 reacties)
Afgelopen periode stond bijna aaneensluitend in het teken van hardlopen: na mijn debuut op de 50 mijl in Parijs kwam natuurlijk Limburgs Zwaarste. Daar had ik 100 km zullen lopen, daar had ik 100 km kunnen lopen, maar ik heb gekozen voor mijn lijf en voor de event die nog kwamen.
 
Een week na LZ de Batavierenrace met Karin en Onno en die verschrikkelijke tandem. Het verhaal is te vinden op www.bataforkika.nl. Onno kan heerlijk droog omschrijven hoe het was. Geloof me, hij spreekt de waarheid. Het was afzien, het was genieten, het was pijnlijden, maar hoe mooi is het om voor kindjes die het niet verdiend hebben ziek te worden zoiets te kunnen doen. Het geld komt nog steeds binnen en ik wil dan ook iedereen die nog niet gedoneerd heeft oproepen dat alsnog te doen. Het komt goed terecht!
 
Goed en wel terug van de Bata en zeker nog niet bijgeslapen stond de Beneluxrun op het programma. Weer niet slapen! Maar wel ongelofelijk genieten van het team, van de route, van home-made pasta, pannenkoeken, het buffet van de ouders van Hanneke, van dat ene boekje, het bod op het huis van Hans&Grietje, van de monchoutaart, van de hechte vriendschappen die het opleverde. Meer weten? Check  http://teamwheelofenergy.nl/, daar vind je ook de verhalen van de andere teamleden. En nee, het gaat echt niet alleen over eten!
 
En nu dat allemaal achter de rug is, kan ik weer vooruit gaan kijken. Het lijstje is beangstigend lang geworden. Want op de één of andere manier is het oneindig. Hoeveel events ik ook afrond, er komen steeds nieuwe dingen bij. Nou ben ik ook wel heel makkelijk over te halen om ergens mee naar toe te gaan. Ik hou gewoon van rennen, van trails, van modder en van uitdagingen.
 
Maar goed, waar kijk ik naar uit, waar ben ik bang voor? Nou, om met dat laatste te beginnen: ik ben doodsbang voor de TDS. 110 km, 7000 hm, de nacht in, in mijn uppie, in de Alpen. Ik denk dat het eigenlijk wel gezond is om daar bang voor te zijn. Maar zoals ik geleerd heb: Nie Pleuje. En dat ga ik doen, niet opgeven!
 
Waar kijk ik dan naar uit? Eigenlijk naar alle andere dingen! Om wat hoogtepuntjes te noemen: Veluwezoomtrail, Nisraman team trails met supervrouw Ilonka, Trail des Fantômes met al mijn vriendjes, de Berenloop die dit jaar verkozen is tot leukste event, Olne-Spa-Olne dat ik voor mijn verjaardag heb gekregen en nieuw op de lijst: de Bear Trail. It's gonna be lots of fun! Nou maar hopen dat ik niet te veel vel achterlaat op de verschillende trails... Hahahaha!
 
Dit is een bizar jaar, dat kan ik wel alvast zeggen!
Lees meer...   (8 reacties)
Deze keer zal ik niet al te lang op me laten wachten. De foto's die ik zelf gemaakt heb krijg ik nog even niet in het goede formaat, maar het verhaal krijgen jullie alvast:
 
Limburgs Zwaarste 100 km DNF, 80 km wel gefinisht!
 
Vorig jaar was op de site van Ultraned al in aanraking gekomen met het fenomeen Limburgs Zwaarste. Een ultratrail in ons eigen land over 60, 80 of 100 km. Vorig jaar liep ik de 60 van Texel en dacht ik: leuk, ik doe volgend jaar in Limburg 60 km! Maar ergens is er afgelopen jaar iets misgegaan in mijn beoordelingsvermogen. Ik had me ingeschreven voor de 100 km in Limburg. Ach, dat moest ook kunnen na een training naar Parijs van 80 km.
 
En zo reed ik dus afgelopen vrijdag met Marion Meesters naar Heerlen, waar we een nachtje in het natuurvriendenhuis van het Nivon mochten vertoeven. Eerst nog even lekkere pizza gegeten, voor we op tijd naar bed gingen. De nachtrust werd helaas wild verstoord door onze kamergenote, die met deuren sloeg, vloekte, ritselde en snurkte. Ach, dat weten we voor de volgende keer...
 
Al heel vroeg ging de wekker en mochten we aanschuiven voor het ontbijt. Daar zaten meer van die malle ultralopers hun boterhammekes al weg te werken. Die brandstof zouden we nodig hebben in het regenachtige Limburg.
 
Om 6 uur mochten we, na een korte instructie van Willem Mütze, het schemerdonker in.
 
De voetjes moeten naar beneden wijzen, anders is de pijl omgekeerd:
 
Op weg naar Vaals konden we lekker glibberen op modderpaadjes en over grasweides rennen. De eerste gemene stukjes klimmen kwamen ook al snel. Het eerste stuk heb ik met ervaren ultraloper Rudy van der Heijden gelopen. Hij gaf me goede tips over opbouw en was erg gezellig om een stukje mee op te lopen!
 
Ergens tussen het drielandenpunt en het Hijgend Hert ben ik Rudy kwijtgeraakt, maar er liepen genoeg andere leuke mensen om mee te kletsen. Op een kilometer of 30 begon mijn knie weer te zeuren, zoals hij ook al in Parijs had gedaan. Met de Batavierenrace komend weekend in gedachten, heb ik een hele tijd getwijfeld of ik zou stoppen of niet. De kniepijn was stabiel, maar vervelend. Dus, na overleg met manlief via de telefoon, besloten tot het 50 km punt te lopen en daar te beslissen wat ik zou doen.
 
Vlak voor de drankpost kwam Joeri me achterop gelopen. Hij heeft ook de Ecotrail gelopen in maart. We hebben even lekker kunnen kletsen over de Ecotrail en over trailrunning in het algemeen. Oh en nog even lekker geroddeld over allerlei mensen. Hahaha. Samen kwamen we op de 50 km drankpost aan. Joeri nam een boterham met pasta en ik stond lekker een bekertje vla te eten. Net als stoere ultraloper Ludo Depoortere (die toch maar mooi de Spartathlon gefinisht heeft vorig jaar).
 
Ik besloot nog een drankpost verder te gaan. Dan had ik in ieder geval 60 km gelopen, hetzelfde als de kortste afstand van Limburgs Zwaarste. Zo gezegd, zo gedaan. Even nadat ik verder was gegaan kwam Ludo me achterop lopen. Hij herkende me aan mijn vrolijke kleding! We hebben nog even gekletst, maar hij ging me veel te hard. Wel jammer, want ik had nog wel veel langer met hem willen praten over ultralopen. Maar misschien komen we elkaar nog wel eens ergens tegen. Vast wel, zo groot is de wereld niet.
 
Een stukje verder kwam Joeri me weer voorbij. Hij wist dat ik twijfelde over uitstappen. Dus heeft-ie me uitgelegd wat er op tramkaartjes in Gent staat. Daar staat namelijk op: Nie pleujen, wat 'niet plooien' betekent. Niet vouwen dus. Maar ook 'niet opgeven'. Dat ingedachtig kwam ik op drankpost 59 km aan. Daar stond een blije Waal of Fransman rond te springen en te roepen dat hij ging stoppen omdat hij het marathonpunt voorbij was. Ik vond dat-ie gewoon 60 km moest lopen, dus samen gingen we weer op pad. Nie pleujen dus. Ik had inmiddels ook gezien dat ik wandelend makkelijk de limiet van de 80 km kon halen. Ook die van de 100 km, maar ik had wel nog steeds die Batavierenrace in het vooruitzicht. Een beetje heel blijven dus.
 
Een stukje verderop hoorde ik achter me iemand iets over schaapjes roepen. Hahahaha, gekke Onno was me achterop gelopen. Zijn eerste ultraloop en dan meteen de 60 km van Limburgs Zwaarste doen! Stoer hoor. Hij had het niet makkelijk, maar ging wel lekker door. Karin was ook nog goed op weg, maar liep een stuk verder naar achteren. Achteraf zou blijken dat dat ook kwam omdat Karin en de weg vinden niet altijd een goede combinatie zijn... hahahahaha!
 
Bij de volgende drankpost stond ook Joeri weer, samen met nog een afvallige 100 km loper, Jan Seuren. Samen gingen we het extra rondje voor de 80 km in, no way dat we naar Valkenburg gingen rennen! Daar gingen we weer, al keuvelend op de laatste 10 km naar Heerlen. Inmiddels waren we er al achter dat we gezamenlijke kennissen hadden (ik ken een hoop malle Belgen), dus daar konden we fijn over kletsen. Sorry jongens (Dirk en Geert), we hebben lekker over jullie gekletst!
 
Opeens begon het weer te betrekken! Weer regen! Of hagel! Alsof we daar nog niet genoeg van hadden gehad. Het was niet voor niets zo'n modderbende geworden. Al dat water uit de hemel! Nee, we gingen ons niet weer nat laten regenen. We zetten er toch maar weer een hobbeltje in en gingen op weg voor de laatste 1500 m. Ik moest zo nodig nog een foto maken van het laatste km bordje, dus ik liep wat achterop. Maar Joeri was zo lief om op me te wachten. Samen zijn we het laatste stukje naar boven gerend en konden aftikken op 10:38:00. Da's toch een mooie prestatie voor 80 km in de blubber, regen, hagel enzo!
 
Wat een geweldig georganiseerde wedstrijd is dit. Of eigenlijk geen wedstrijd, want het is één van Willems FunRuns! En een plezier heb ik gehad! 80 km lang. Volgend jaar ben ik er weer bij en ga ik nog eens checken of de vlaai in Valkenburg lekkerder is dan elders op de route...
 
Lees meer...   (8 reacties)
... of het verhaal van de Ecotrail de Paris 2012.
 
Het is alweer een paar weken geleden en ik heb beloofd een blogje te schrijven over mijn debuut op de 80 km tijdens de Ecotrail de Paris. Het zal niet een heel lang verhaal worden, foto's zeggen veel meer.
 
Op 24 maart was het mooi weer in Parijs. Graadje of 20 denk ik. 's Morgens had ik mijn tas ingepakt met alles wat mee moest of waarvan ik dacht dat ik het maar beter mee kon nemen. Met de metro van het hotel naar de Eiffeltoren (we hadden de dag vantevoren getest hoe lang dat duurde), daarna de trein naar St. Quentin de Yvelines. Daar werden we in bussen gepropt om naar het startterrein te gaan. Wel grappig om te zien hoe verschillend mensen wachten op wat komen gaat: relaxed een beetje liggen, of zenuwachtig heen en weer lopen. Ik zat er een beetje tussenin.
 
Om 12 uur de start. Vlak na die start werd ik aan mijn mouw getrokken: "Hee, ben jij Paula van Ink'nBurn NL?" Wat grappig, dat was Holger, waar ik net de week vantevoren mee had zitten chatten op FaceBook. Hoe klein is de wereld toch.
 
Vlak na de start:
 
Het parcours is de eerste 25 km niet heel technisch. Lekker een beetje op en neer hobbelen. Natuurlijk kreeg ik het toch voor elkaar om nog voor de 1e drankpost (op 23 km) te vallen. Niet opletten, om me heen kijken en 'hoepla' wortel gemist. Of eigenlijk juist niet. Ach, geen schade.
 
Op de drankpost water bijgevuld en weer verder gegaan. Een klein stukje verder begonnen de eerste interessante hellingen. Stevig omhoog (en ook omlaag). Gelukkig zijn het niet de Alpen en zijn de afstanden omhoog te overzien.
 
 
Ergens tussen de 1e en 2e drankpost kwam ik 2 Fransen tegen die een enorm zwamverhaal tegen me ophingen. Ik verstond er maar een deel van en gaf ook alleen antwoord op datgene wat ik verstond. Dat scheen enorm grappig te zijn! Uiteindelijk begreep ik wel van ze dat ze het enorm stoer van me vonden dat ik in mijn eentje de uitdaging met die 80 km aanging.
 
Vlak voor de 2e drankpost (op 45 km) ging ik weer op mijn charmante snoetje en had ik een geschaafde knie. Die kon ik bij een pomp wassen. Niet dat dat veel hielp, want vlak na de drankpost ging ik languit onderuit op een soort gravelpad. Weer kapot en nu ook een ontvelde hand. Dus, om een lang verhaal kort te maken: ik ben een oen en ik had wat moeite om mijn voeten ver genoeg op te tillen. Ik ben totaal 5 keer gevallen en kwam met kapotte knieën en handen aan de finish.
 
 
Tegen het vallen van de schemering heb ik mijn hoofdlampje opgezet. Ik had natuurlijk wel al een paar keer met de Full Moon Trail Run in het donker gelopen, maar ik vond dat toch wel spannend op zo'n lange afstand. Het was ook wel jammer dat je in het donker niet goed meer kon zien hoe mooi de omgeving was. Want dat was het! Ik vond het opvallend hoeveel groen en trails er zo dichtbij een grote stad als Parijs zijn!
 
Ehm, ja, ik ben moe. Maar ik ben hier ook al 75 km onderweg.
 
Schijnbaar kon je onderweg de Eiffeltoren al een keer zien, voor mij kwam-ie pas in beeld bij de laatste drankpost op een km of 11 voor de finish. Ineens kon ik door de bomen heen die nare toren zien. Lieftallige wederhelft maar even laten weten dat ik er aan kwam...
 
Het laatste stuk loopt door de stad. Ik denk dat we een km of 7 echt over stoepjes en kades gelopen hebben, de rest is echt grotendeels trails geweest. Op 70 km ging ik nog een laatste keer goed op mijn gezicht. Vlak erna kwam ik bij een stoplicht waar we moesten wachten. Naast me stond een vrouw, we keken elkaar en aan en schoten allebei in de lach. Zij omdat ze mijn kapotte handen zag en ik omdat ik haar kapotte kin zag. Allebei gevallen en allebei nog goede zin. Ze bleek Angela te heten, uit Duitsland te komen (eindelijk iemand die ik goed kon verstaan) en zeer ervaren ultraloopster te zijn. Ze vond dat ik goed liep voor een debutant op de 80 km. Ik vond het lief van haar om dat te zeggen tegen een enigszins strompelende Nederlandse. We hebben een paar km met elkaar opgelopen. Uiteindelijk moest ik haar laten gaan, ik moest echt even wandelen. We zagen elkaar terug op de 1e verdieping van de Eiffeltoren.
 
Het was wel bijzonder, die laatste paar honderd meters. Onder de Eiffeltoren, lopend tussen de horde mensen die je aan staan te moedigen, de trap naar de 1e verdieping op. Vooraf had ik vreselijk opgezien tegen die trap, maar die viel uiteindelijk heel erg mee.
 
 
Helemaal happy kwam ik onder het finishdoek door! Niet eens helemaal total loss! Hoewel, als je mijn handen en knieën ziet op de foto, dan zou je misschien anders denken. Ik had er 9 uur, 49 minuten en 15 seconden over gedaan om 80 km af te leggen!
 
Na de finish kon ik Angela omhelzen, we hadden het gehaald! Ook Guillaume (1 van de 2 Franse jongens die tegen me kletsten) kwam me feliciteren. Zijn maat had het niet gehaald, die had uit moeten stappen.
 
Toen we met zijn allen op de lift naar beneden stonden te wachten werd het 10 uur 's avonds. Dan gaan alle lampjes van de Eiffeltoren knipperen. Wij stonden er midden tussenin en ergens naast mij maakte iemand de briljante opmerking: "Now we're part of the magic!" Beter had ik het gevoel van dat moment niet uit kunnen drukken.
 
Beneden kon ik lieftallige wederhelft weer in de armen sluiten (of eigenlijk hij mij). Nog even snel een beetje soep naar binnen gewerkt, dat hoefde ik niet te kauwen... Hahaha. Daarna snel met de metro terug naar het hotel om lekker te douchen en te slapen!
 
Al met al was het een mooi avontuur. De route is prachtig, de organisatie is prima. 80 km is echt belachelijk ver, maar ach, na 50 km is gewoon alles ver. Of dat nou 60 of 80 km is.
 
Oh enne... I AM INVINCIBLE!!!!
Lees meer...   (18 reacties)
Soms komen dingen ineens weer op je pad. In dit geval in de vorm van Geert, die ik ken van de TransAlpine Run. Vriendjes op FaceBook, af en toe op elkaar reageren... en ineens weer intens contact! Stoere Geert is ingeloot voor de UTMB, ik mag meedoen aan de TDS, dus we zitten rond dezelfde tijd in Chamonix. Samen met het uitlopen van de TAR schept dat een band. De plannen voor samen lopen werden gesmeed.
 
En zo kwam het dus dat ik gisterochtend om 5:20 uur uit bed stapte om op tijd te zijn voor de eerste trein van Driebergen naar Rhenen. Die vertrok om 7:23 uur en zo waren we 20 minuutjes later (ofzo) in Rhenen om de Utrechtse Heuvelrug Trail te gaan lopen. Mijn Garmin gaf de route aan en gelukkig herkende ik ook nog wat stukken van de vorige keer. Hoewel mijn navigatieskills niet slecht zijn, zijn ze wel gevoelig voor gezelligheid: hoe gezelliger, hoe slechter ik oplet en hoe groter de kans dat we misliepen. We hebben niet veel extra meters gemaakt, maar toch regelmatig niet helemaal het goede pad gelopen. Ach, dat mocht de pret niet drukken!
 
Geert heeft foto's gemaakt onderweg.
 
Lekker de Amerongse berg opstampen, af en toe van het padje af de bosjes in om weer op koers te komen, en vooral fijn bijkletsen. Het was echt lekker om weer eens over de TAR te kunnen praten met iemand die er ook bij was. In hetzelfde jaar, op diezelfde paden, door dezelfde vieze sneeuw op de Birnlücke, de heerlijke afdaling op dag 6, de overwinningsroes na de finish. En natuurlijk een beetje roddelen over onze vriendjes van de TAR.
 
Na 3 uur en 15 minuten waren we terug in Driebergen. Jammer dat het klassement voor de UHT al is afgesloten, anders hadden we hoog geëindigd (sterker nog, dan had ik gewonnen). Dat was overigens helemaal niet belangrijk, het doel was de reis en de lunch die we onszelf hadden beloofd.
 
Het werden lekkere pannenkoeken:
 
Na de verdiende pannenkoeken en de belofte dat we vaker samen gaan lopen, kon Geert weer op pad richting Antwerpen en ik naar IJmuiden. Hou die jongen in de gaten, hij heeft mooie plannen!
 
Lees meer...   (3 reacties)
Allerlei mensen hebben al allerlei mooie blogjes geschreven over de Trailrun by the sea. Check maar eens:
Martine, Claudia, Paul, Edwin en vele andere gezellige deelnemers! Ik ga dus niet nog zo'n verhaal schrijven, want ik kan dat toch niet beter dan wat er al gezegd is.
 
Ik laat even zien hoe trailrunning - entertainment style eruit ziet. En let op, dit zijn nog maar de eerste foto's. Er komen er geheid nog meer...
 
Op het strand met een heel clubje:
 
Na 25 km moesten we een watertje door.
Heen:
 
Terug:
 
En nog een keer heen:
 
Ik verwacht nog wat foto's met konijnenoortjes bij andere deelnemers en een hele vieze foto met een sinaasappel... Hou het in de gaten!
 
 
Lees meer...   (2 reacties)
Can it be done? Ultralopen op Vibram FiveFingers? Yes it can!
 
Afgelopen weekend stond er een 50 km training op de planning. Om het mezelf makkelijk te maken heb ik een stuk van het Hollands Kustpad gevolgd. Net ten zuiden van IJmuiden kon ik in de duinen de route oppikken. Uiteraard was ik die na een paar km alweer kwijt omdat ik te eigenwijs was om het fietspad te volgen. Maar ach, zolang we in mijn eigen duingebied blijven, weet ik wel waar ik heen moet om de route te vinden. Bij Parnassia (dit keer niet naar binnen voor warme chocolademelk) kwam ik de roodwitte markeringen weer tegen.
 
Een deel van het Hollands Kustpad:
 
Om de één of andere reden waren er heel veel mensen in de duinen. Na even in mijn onderbewustzijn te hebben gegraven bedacht ik me dat het wel eens deelnemers aan de Haarlems Dagblad Winterwandeling zouden kunnen zijn. Navraag bij tegemoetkomende wandelaars bevestigde dit. Het was wel grappig dat zij precies tegenovergesteld aan mijn route wandelden.
 
Gelukkig kwam ik vrij snel aan bij bezoekerscentrum de Zandwaaier, alwaar de Winterwandeling start en eindigt. Ik ging er aan voorbij, mijn route leidde me via een grappig watertje naar Kraantje Lek in Overveen. Daar mocht ik de duinen weer in, richting Nieuw Unicum. Tot zover de bekende wegen en routes.
 
De 50 km zat er nog lang niet op en de roodwitte markeringen waren duidelijk te vinden, ik mocht de Waterleidingduinen in! Al snel bleek dat ik daar veel te weinig kom, het is er prachtig! Hoe kon ik dat nou niet weten? Bospaadjes, grasvlaktes, zandpaden, heerlijk! Vele kilometers tikten weg, tot ik vlakbij Langevelderslag weer op de openbare weg uitkwam. Bij Langevelderslag heb ik nog even getwijfeld of ik warme chocolademelk met slagroom zou gaan drinken, maar ik vond het een beetje stom om dat te doen zonder Martin of Remco. Dus verder gelopen, het strand op. Jammer genoeg was het strand maar een meter breed en was er niet erg goed te lopen. Na een stukje ploeteren heb ik daar toch maar besloten het strand wandelend te doen. Ach, na 1,5 km mocht ik er weer af, de duinen weer in.
 
Ineens stond ik daar bovenop een uitkijkpunt en kon ik mijn einddoel zien! Noordwijk aan Zee!
In de verte kun je de gebouwen zien, daar moest ik heen!
 
 
Toen ik me omdraaide kon ik ook een heel stuk van het duingebied zien waar ik doorheen was geploeterd!
 
 
Mooi he? Eigenlijk had ik ook foto's moeten maken van de wonderlijke plaatselijke hagelbuien, maar dat was toch een beetje lastig. Ik overweeg voor de Ecotrail de Paris wel om een camera te kopen waar ik ook behoorlijk mee kan filmen. Met mijn telefoon gaat dat toch niet zo handig.
 
Terug omgedraaid ben ik aan de laatste kilometers begonnen. Een half uurtje later draafde ik over de Boulevard in Noordwijk aan Zee. Ik werd wat vreemd aagekeken, ik denk dat het lag aan de grote grijns die ik op mijn verhitte gezicht had. Oh en de vieze blauwe VFF KomodoSports aan mijn voeten zullen ook niet hebben bijgedragen aan een 'normaal' beeld.
 
Lieftallige wederhelft kwam me ophalen en na een half uurtje was ik weer thuis en kon ik de schade aan mijn voeten bekijken. Het was namelijk de eerste keer dat ik zo'n eind op FiveFingers had gelopen. De schade was: niets! Helemaal niets! Geen blaren, geen schuurplekken, geen sneetjes, helemaal noppes, nada! Kijk zelf maar (foto genomen na het douchen):
 
 
Of ik de Ecotrail op FiveFingers ga lopen weet ik nog niet. Ik denk dat 80 km misschien een beetje veel is. Maar ik vond dit een mooie test voor mezelf en voor mijn voeten. Daarbij was het ook nog een heerlijke training die zeker voor herhaling vatbaar is!
 
Missie geslaagd!
Lees meer...   (6 reacties)
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl