Vanmorgen zag ik in mijn mailbox dat ik afgelopen vrijdag een mailtje had gekregen van een (voor mij onbekende) collega. Het bleek een heel leuk berichtje te zijn. Ik zal het even kopieëren en plakken:

Zoals ik al schreef: de Beeckestijncross ging als een trein...

 

Halverwege stond hardloopvriend André foto's te maken.

 

 

En ja, door die mafkezerij vloog ik inderdaad bijna uit de bocht. Hahahhaah!

 

Maar ondanks al die gekkigheid kwam ik toch met een prima tijd over de finish.

 

 

Het was natuurlijk weer erg leuk dat André foto's maakte, maar het wordt toch tijd dat-ie zelf weer eens hardlopend op foto's staat. André, ik loop een cross in Heiloo ergens binnenkort, loop je mee? Dan neem ik de camera mee en maak ik foto's van je onderweg!

 

Over foto's gesproken: er stond gisteren een leuk artikel (met foto) in het Volkskrant Magazine over (hard)lopen op blote voeten...

Natuurlijk weet ik van het algemene idee dat je na een lange duurloop niet de volgende dag een explosieve training moet doen. Uiteraard weerhoudt dat mij er niet van om het lekker toch te doen...

 

Zaterdag stond een lange duurloop op het programma. Lieftallige wederhelft ging gezellig op de fiets mee, met de mededeling dat als het ging regenen, hij naar huis ging. Prima, kan ik me wel iets bij voorstellen. Na een kilometer of 3 ging het sneeuwen. Zachtjes sneeuwen. Ik vroeg of hij naar huis wilde. "Nee, hoeft niet, mijn broek wordt hier niet nat van." Dus gingen we verder. Lekker over de fietspaden in de duinen. Zo richting Parnassia (jaja, ik weet dat het PaZ heet, maar ook daarin ben ik lekker burgerlijk ongehoorzaam) ging het snagelen (een combinatie van hagel en sneeuw). Heel vies, maar nog steeds niet heel nat. Wel moesten we daar tegen de wind in. Brrrr...  (ik moet nou meteen denken aan de film die ik gisteren zat te kijken, Bring it on, een heerlijk foute woensdagavond kleffe wijvenfilm, waarin de tekst zit: Brr, that's cold). Anyway, de handschoenen die ik aan Frans had uitgeleend, werden weer teruggegeven om mijn verkleumde vingertjes weer op te warmen.

Intussen had ik allang ontdekt dat we meer kilometers gingen afleggen dan de geplande 26. Op de één of andere manier krijg ik dat toch altijd voor elkaar. En dat terwijl ik intussen echt de weg in het duin wel goed ken. Maar ja, als de fiets mee moet, kun je minder makkelijk afsnijden.

Uiteindelijk waren we na 31 km thuis. En verkleumd. Want mijn ontzettend lieve vriendje is toch de hele weg met me meegereden. Ondanks de snegel (sneeuw en regen). En de wind. En de kou. Dan moet-ie toch wel van me houden...

 

En toen ging het sneeuwen. Echt sneeuwen. Toen ik op zondagochtend naar buiten keek, lag er sneeuw. Genoeg om te beslissen om toch maar mee te doen met de Beeckestijn-cross. Want na 2 jaar mooi weer, was het eindelijk echt cross-weer! Lekker vies! Dus mijn mooie Inov-8 X-talons aangetrokken en op weg naar de sportkantine waar ik moest inschrijven. Natuurlijk was ik vergeten het nummer van mijn wedstrijdlicentie op te schrijven en weet ik het ook niet uit mijn hoofd. Dus moest ik meedoen als recreant. Maakte ook niks uit in dit geval. Lekker baggeren in de sneeuw, daar ging het om!

 

Voor de start kwam ik nog wat hardloopvriendjes tegen, waar natuurlijk gezellig mee gekletst moest worden. Stefan en ik maakten de deal dat hij ging proberen mij op een rondje te zetten en dat ik ging proberen dat te voorkomen. Met de 31 km van zaterdag in de benen zou ik toch niet zo snel zijn.

 

Of wel...

 

Direct na de start moest ik door een kluwen van mensen, maar ach, dat hoort erbij. Na het eerste smalle paadje werd het makkelijker om vooruit te komen. Toen voelde ik ook hoe fit mijn benen waren na de lange duurloop. En hoe lekker de X-talons liepen! Ik zeg: VROEMMMM! Het ging echt superlekker. En na 29.40 minuten kwam ik over de finishlijn. Netjes toch? En vooral: Stefan was nog niet in zicht! Hahahahah! Die liep ook goed hoor, maar ik was toch te snel om me op een rondje te kunnen zetten.

 

Maar goed, de moraal van het verhaal: ik maak me niet zo'n zorgen over de lange dagen bij de TAR, zeker niet als ik zo snel herstel... OK, OK, ik moet er wel voor trainen, maar het was een goed gevoel om zo makkelijk te kunnen lopen na een duurloop.

 

Oh en Ruud: don't worry, we gaan hoe dan ook die TAR uitlopen. Al moet het op ons knieën.

 

Tenminste... dat dacht ik net toen ik een stukje door de duinen rende. Heuveltraining stond er op het programma. Dus ik heb de heuveltjes maar opgezocht. Maar als je dan bedenkt hoeveel hoogtemeters er over 225 dagen gelopen moeten worden... pffff...

 

Maar volgens deskundigen is het te doen! Ik vond gisteren op de site van de TransAlpine Run loopinformatie en een schema van iemand die mooie boeken over marathons schrijft én al eens de TAR zelf gelopen heeft. Hij schrijft dat iedereen die een marathon in minder dan 4 uur kan lopen en die bereid is om serieus voor de TAR te trainen hem zonder problemen zou moeten kunnen lopen. Aan punt 1 voldoe ik al. Aan punt 2 ga ik werken. En daar ga ik ook meteen dat mooie schema voor gebruiken.

 

 

Het schema is trouwens licht bizar. Er staan trainingen in zoals: 1 uur loopscholing. Ik ben toch mooi niet van plan om een uur lang idiote oefeningen te gaan doen. Ik doe nooit aan loopscholing! Dus die ga ik alvast inruilen.

Verder zit er een paar keer 1000m hoogteverschil training in. Hoe moet ik dat in vredesnaam in Nederland gaan waarmaken? 150 keer mijn heuveltje op rennen, zoals Ruud al voorstelde? Dacht het niet. Ik verzin er wel wat op.

Wat ik wel een hele leuke vond is een uur lang trappenlopen. En dan afwisselend snel omhoog, langzaam om laag en omgekeerd. Lijkt me een boeiende uitdaging! Ik weet nog wel een mooie trap bij het Kopje van Bloemendaal.

En de uitsmijter is ook echt een uitdaging: 6 dagen lange duurloop achter elkaar. Maar goed, die is ook logisch.

 

Dus eigenlijk heb ik er wel zin in! In juni begin ik met het idiote schema...

 

Pffff, na wéken van sneeuw, natte sneeuw, bevroren sneeuw en eigenlijk-geen-sneeuw-maar-vieze-derrie kon ik vanmorgen eindelijk weer over een normaal fietspad naar mijn werk rennen. Wat een verademing. Maar ik moet toegeven, het hele sneeuwfeest heeft wel voor sterke benen gezorgd. Ik liep vanmorgen namelijk supermakkelijk!

 

Afgelopen weekend had ik gehoopt op begaanbare paden, maar helaas, het zat er niet in. Zaterdag was de slush nog redelijk beloopbaar met mijn nieuwe Inov-8 X-talons, maar zondag was het vies! We zouden met de marathongroep een lange duurloop gaan doen (normaal doen we techniektrainingen), maar dat was vooral soppen met natte sokken. Trainster Marion en ik hadden nog wel grip op de slush (want X-talons), maar de rest had regelmatig last van glibberitus! Van armoede zijn we maar het duin uit gegaan en over de weg verder gelopen. Het voordeel daarvan was uiteraard wel dat ik de rest mocht voorgaan over het Kopje van Bloemendaal. Hmmmm, heuveltjes! Lekker.

 

Voor mij werden het uiteindelijk toch ruim 25 km. En daar zaten heel wat zware kilometers bij. Net als vorige week overigens (26 km in de sneeuw om Eddy af te beulen).

 

Ik kwam trouwens zaterdag een heel leuk, heel stijl, heel sneaky heuveltje tegen. Die gaat gebruikt worden voor heuveltraining. De ene kant op is-ie echt beremoeilijk, de andere kant op is-ie vooral heel lang en ver omhoog. Lijkt me uiterst geschikt bij afwezigheid van echte bergen in de gemeente Velsen...

Nou, ehm, zelf een stukje gaan hardlopen natuurlijk!

 

Zaterdagmiddag werd duidelijk dat de Halve Marathon van Egmond niet door zou gaan. Jammer natuurlijk, maar wel verstandig van de organisatie. Uiteraard mogen ze nou nooit meer op de website zetten dat Egmond ook onder barre omstandigheden doorgaat, maar ik vond het wel een slimme keuze. Je wilt het toch niet laten gebeuren dat er mensen uitglijden of onderkoeld raken (of zelfs oververhit) en dat je er niet met hulpdiensten bij kunt komen?

 

Maar goed, dat leverde dus zaterdag enige frustratie op, want ik wilde wel graag rennen! Dus op zaterdag al de loopspullen aangetrokken. Ik had speciaal 's morgens nog een nieuw kanariegeel jasje gekocht (Ja Léonie, een Nike jasje). Dat mocht van mezelf omdat ik naar Egmond zou gaan. Dan maar meteen zaterdag het jasje uitgeprobeerd. Het beviel prima. Na 11 km was het nog steeds mooi geel en zat het ook nog steeds lekker. Even uithangen voor zondag.

 

 

Want zondag moest er ook gelopen worden. Tijdens mijn loopje op zaterdag belde collega Eddy namelijk. Die zou eigenlijk ook Egmond lopen, dus die had wel zin om zondag een stukje te gaan rennen. Om half 1 stond hij bij mij voor de deur. We gingen richting de pier. Het eerste stuk liep nog wel aardig. De sneeuw was stroef genoeg en niet zo heel diep. Op het strand konden we lekker met de wind mee lopen. Daar hadden we wel wat moeilijke stukjes omdat de ondergrond heel glad was. Ach, een beetje afzien mag wel. Na iets van 10 km waren we in Bloemendaal aan Zee en gingen we het strand af. Je kunt daarna bijna meteen linksomkeert richting Parnassia maken (oh nee, tegenwoordig heet het PaZ). Helaas was het fietspad óf niet zichtbaar, óf met veel sneeuw bedekt. We zijn er lekker doorheen geploeterd. Dat was loodzwaar, want het gaat ook nog een beetje omhoog. Eddy begon het al moeilijker te krijgen.

 

Bij PaZ gingen we het duin in. Eerst een stuk over het fietspad en bij één van de plassen gingen we over op wandelpaden. Intussen was ik natuurlijk niet meer helemaal zeker van de kortste weg naar huis (niet dat dat mij veel uitmaakt). Eddy begon zich zorgen te maken toen ik vroeg of het erg was of we ietsje verder dan 20 km zouden lopen... Hahahahah! Ik wist wel waar we waren, maar niet precies hoe ver het nog naar huis was. Maar gezien het feit dat we op dat moment al op 18 km zaten, en het zeker meer dan 5 km naar huis zou zijn, kun je wel uitrekenen dat 20 km zeker gehaald ging worden. Arme Eddy.

 

Op een gegeven moment had Eddy de kaartfunctie van zijn Garmin aangezet om aan mij te kunnen vertellen welke kant we op moesten. Uiteraard was ik het niet met zijn aanwijzingen eens, want ik weet waar de leuke paadjes zijn. Die we dan ook gingen nemen. Dus hopla rechtsaf het groene pad op. Gelukkig voor Eddy was ik wel zo verstandig het Wezenpad links (of eigenlijk technisch gezien rechts) te laten liggen. Dat was een beetje teveel van het goede. Maar ik vond wel dat we binnendoor vanaf Duin en Kruidberg terug naar IJmuiden konden. Dat leverde voor mijzelf helaas nog een glijpartij op (niks beschadigd gelukkig). Ik had ook niet naar Frans moeten luisteren en schoenen aan moeten trekken. Ik had gewoon op VFF's moeten gaan lopen! Nou ja, niks aan te doen.

Ik heb het trouwens Eddy niet aangedaan om over mijn favoriete paadje te gaan. Dat bestaat uit veel op en neer en slingerwerk. Dat was een beetje teveel voor 'm. Na 26 km stonden we weer bij mij voor de deur. Ik vond het heerlijk!

 

Vandaag een rustdag en morgen ga ik, denk ik, maar weer hardloopforenzen.

 

Oh ja, wat vinden jullie: zal ik meedoen aan La Bouillonnante? En zal ik dan 24 of 50 km lopen?

Het jaar 2009 is weer voorbij, maar eindigde gisteren toch nog even heel erg leuk!

 

Gistermorgen hebben Ruud en ik ons ingeschreven als Mixed Team "That's MADNESS" voor de TransAlpineRun 2010.

 

 

 

I know, we zijn gek, maar ik heb er echt zo'n zin in! Het is pas in september 2010, maar in de tussentijd hebben we mooi de gelegenheid om alles op de checklist te verzamelen en om goed te trainen!

 

Daarna zijn we naar Soest gereden voor de Sylvestercross. Wat een prachtige omgeving! Snel de auto weggezet (op een ijsvlakte) en naar de startnummerafhaalbalie. Daarna konden we mooi naar de start van alle crosses (is echt de hele dag door, briljant). We kwamen in de tent al meteen Bjorn tegen (die valt natuurlijk ook niet te missen, zelfs zonder opvallend weblogbord). Die maakte zich klaar voor de korte cross. Ruud ging zich omkleden voor zijn cross over 8 km. We zijn nog even het parcours gaan verkennen. Konden we meteen zien welke schoenen nodig waren. Ruud ging op zijn nieuwe Salomons lopen. Verstandig, die heeft-ie wel nodig in de Alpen!! Om 12.15 ging Ruud van start. Hij liep een wat moeizame race, maar ach, dat hoort bij zijn Sylvestercrosses. Hij vertelde me dat hij nooit makkelijk liep in Soest. Getuigt toch van karakter dat je dan elk jaar weer aan de start verschijnt!

 

Om 13.35 moest ik zelf starten. Ik had besloten dat het parcours goed genoeg was voor mijn mooie VFF KSO Treks. Dit keer was ik overigens niet het middelpunt van de belangstelling. Dat was Nederlands Trots op de Cross: Adrienne Herzog! Ik vond het echt zo ontzettend gaaf om in hetzelfde startveld te staan als zij! Ik moest het opnemen tegen Nederlands fijnste dames op crossgebied. Ik heb het geweten. Ik heb er welgeteld 2 achter me gelaten, maar het maakte geen bal uit. Ik heb genoten én een goede race gelopen. 6 km in 29:44! Dat was een geslaagde cross. Volgend jaar sta ik er weer. Dan probeer ik er 3 achter me te houden.

 

Daarna lekker naar huis. Beetje in de keuken staan (hertenboutrollade). Beetje kijken naar Frans die een spelletje op de computer aan het spelen was. Daarna lekker eten terwijl we genoten van Frans' kerstcadeautje van mij: Millennium (de film), deel 1. En zo was het alweer bijna 12 uur. Toen hebben we maar even een tv-zender opgezocht die aftelde (tja, voor je het weet ben je te laat). En toen was het alweer 2010.

 

En nou is het nieuwjaarsdag. Ik zit lekker op de bank te genieten van het traditionele nieuwjaarsconcert van de Wiener Philharmoniker. Ze laten nu een filmpje zien van gebak dat bij hotel Sacher gemaakt wordt. Daar krijg ik honger van, hahahaha! Straks schansspringen in Garmisch-Partenkirchen (die schans is echt eng hoog, ik heb er naast gestaan) en daarna zelf een stukje rennen. Ja, het jaar is geweldig begonnen!

 

 

 

 

 

Voor iedereen hele fijne feestdagen en alvast veel geluk voor 2010. Dat het maar een mooi (hardloop)jaar mag worden!

 

Voor een grotere versie en voor de hele serie, kijk maar even hier.

 

Fotograaf: Anne Elst (FrozenWhisper)

Medemodel: Kim (Little Miss Sorrow)

 

Inderdaad, voor sneeuw had ik niet naar Frankrijk hoeven gaan. In Nederland heeft het de afgelopen dagen ook voldoende gesneeuwd. Donderdag kon ik al door een dun laagje sneeuw rennen. In het duin was het alleen door beestjes betreden. Daar kon ik mooi mijn yeti-voetjes bij zetten.

 

Zaterdag lag er gelukkig wat minder sneeuw, want er moest een wedstrijd gelopen worden. Voor mij niet in Linschoten met de andere webloggers, maar in Zandvoort. De KLM nodigt ieder jaar de Corusrunners uit voor hun clubkampioenschappen. Dus met een groepje van ca. 10 man van Corus stonden we aan de start op het circuit van Zandvoort. Het was koud, winderig en niet makkelijk, maar wel een lekkere race. We hebben allemaal goed gelopen. Voor mij betekende dat, dat ik de 2e prijs in ontvangst mocht nemen: een fles Cava. Altijd handig voor Oud&Nieuw. Die fles moest ik wel in bewaring geven bij één van mijn collega's, want ik ging vanaf Zandvoort rennend naar huis. Over het strand is het namelijk 10 km. Dus bij elkaar had ik een mooie afstand op de teller staan: iets meer dan 20 km.

 

Gisteren was het wel echt heel gaaf om te rennen. Ploegen door centimeters sneeuw in de duinen! Toen ik wegging om half 10 waren er hele stukken nog maagdelijk wit. Dit keer was ik overigens wel zo slim geweest om een paar cross-schoenen aan te trekken. Lieftallige trainster Marion was wel op VFF's en die had last van gladheid. Hahaha. Het was echt prachtig weer en we hebben genoten van de training! Daarna kon ik lekker door de aangestampte sneeuw naar huis ploeteren. Dat was misschien nog wel zwaarder dan door verse sneeuw. Maar gaaf was het toch wel!

 

Oh en dan de beloofde foto's van Eurodisney:

 

 

 

 

 

Voor wie het niet snapt: ik was aan het stuiteren, maar dat kon de camera niet snel genoeg registreren. Dus heeft mijn broer zich opgeworpen als stuiterstabilisator en me opgetild.