Dårlig Ulv Stranden / Bad Wolf Bay

 

Things are changing. De dagen worden weer langer, de sneeuw blijft weg (thank god), het wordt zelfs weer een beetje warmer.

 

Ikzelf moet er ook aan geloven: de literatuurstudie voor mijn afstuderen begint eindelijk een klein beetje te lopen (ik heb zelfs al stukken geschreven na een worsteling met MikTex), ik heb 1 vak gehaald van de 4 die ik nog moest, de volgende 3 staan gepland, ik heb alle kleren in de slaapkamer opgeruimd én samen met lieftallige wederhelft de eettafel.

 

Maar eigenlijk moet er nog meer veranderen. In ieder geval de drukte in mijn hoofd. Die mag wel weer naar een wat lager pitje. Helaas ben ik niet zo goed in 'nee' zeggen, want ik vind alles leuk en ben er van overtuigd dat ik ongelimiteerde energie tot mijn beschikking heb. Gisteravond kwam ik tot de ontdekking dat mijn overtuiging niet op waarheid berust: mijn lijf deed even full-stop. Vandaag na een lange nacht slapen gaat het een stuk beter, maar misschien moet ik toch even wat rustiger aan doen. Het voordeel is wel dat ik nu mag afbouwen in mijn schema. Over anderhalve week is de marathon in Pembrokeshire.

 

Wat overigens ook lekker opruimt: een telefoon zonder nummers. Ik heb gisteren mijn mobiele telefoon laten vallen (doe ik vaker), en dit keer deed-ie heel raar. Zo raar dat ik uiteindelijk mijn heil heb gezocht bij 'Fabrieksinstellingen'. En dan zijn *POEF* al je nummers weg. Dus iedereen die zich afvraagt waarom ze nooit iets van me horen: ik heb je nummer niet.

Waar Léonie graag broodkruimels had gehad op haar (ontzettend) lange duurloop, had ik het voordeel van a) degene die de route had uitgezet bij me te hebben en b) de fietsknooppunten die overduidelijk waren aangegeven vanuit Heiloo.

 

En dan nu de rest van de verhalen die erbij horen.

 

a) de nachttraining van Roparunteam 52 Altijd eentje teveel.

 

Omdat we tijdens de Roparun ook 's nachts moeten lopen én omdat we als relatief nieuw team toch maar eens samen moesten oefenen, gingen we vrijdagavond om 8 uur op pad vanuit Bergen op Zoom (waarvoor ik eerst uren in de file had gestaan). Teammaat Rick had een mooie route uitgezet waarbij we om de 2 uur van team konden wisselen. Elk team liep 2 keer 2 uur en tijdens elk blok liepen we steeds twee aan twee etappes van 1,5 km. Dat is ook de afstand die we met de Roparun per keer moeten afleggen. Na elke etappe stond het busje klaar om ons 1,5 km verderop weer af te zetten.

 

Wij (Rick en ik liepen samen) hebben heerlijk gelopen ondanks de druilerige regen en konden goed het tempo vasthouden. Voor mij was dat een fijn gevoel en een goed vooruitzicht voor de Roparun zelf. Het team is ook beregezellig!

 

Om half 3 was ik terug in ons base-camp en kon ik op weg naar huis. Dat was misschien nog wel de grootste uitdaging. Maar om kwart over 4 lag ik lekker in mijn eigen bedje tegen mijn eigen lieftallige wederhelft aan!

 

b) de CorusCross in Heiloo en het daarna naar huis rennen.

 

Na een dagje me gevoeld te hebben alsof ik een jetlag had, ging het zondagochtend al een stuk beter. Op tijd opgestaan om even goed te ontbijten en om mijn rugzakje extra goed in te pakken. Daarna werd ik door Frans naar Heiloo gebracht voor de CorusCross. Lekker een stukje crossen in het winterzonnetje (want koud was het wel). AV Trias had een mooi parcours uitgezet. Het was een technisch moeilijk rondje, wat alleen maar moeilijker werd door de bevroren grond, maar het was een mooie uitdaging. In 27:09 (27:07 volgens mijn Garmin) heb ik de 6,2 km afgelegd. Geheel naar eigen tevredenheid en uiteraard (ai, dat klinkt arrogant) als snelste Corus-vrouw.

 

Voor foto's, ga maar even hierheen.

 

Na de cross even snel een langere broek en een extra shirt en jasje aangedaan en de rugzak weer op de rug gehangen. Toen ik weer buiten kwam kon ik nog net een paar andere Coruslopers zien finishen. Maar lang kon ik niet wachten, ik moest naar huis! Vantevoren had ik de route al gepland met de fietsknooppunten (bedankt Martine, voor de tip). Met de route in de hand op zoek naar het eerste knooppunt. Dat lag gelukkig vlakbij de atletiekbaan en was snel gevonden. Daarna was het alleen nog maar bordjes volgen. Heerlijk via Egmond naar het duingebied. Langs Castricum, Heemskerk en Beverwijk naar Wijk aan Zee. Inmiddels was ik in bekend gebied beland en kon ik het ook zonder papiertje.

 

 

Bij de pont gekomen moest ik even wachten (tja, die ligt niet altijd meteen voor je klaar). Dat was wel even koud, maar gelukkig had ik een extra vest meegenomen (op alles voorbereid). Op de pont kon ik mooi even zitten. Ook wel lekker. Een mevrouw die naast me stond vroeg of ik een rondje sluizen aan het rennen was. Ze kreeg hele grote ogen toen ik vertelde dat ik vanuit Heiloo was komen rennen en dat dat 30 km was. Ik geloof dat ze het heel erg voor me vond! Hahaha!

 

Vanaf de pont is het nog maar een klein stukje naar huis. Voor mijn voordeur kon ik afklokken op iets meer dan 36 km totaal (incl de cross). Ik ben er heel tevreden over. Het was koud, maar zonnig en ik heb lekker gelopen. Komende week nog een lange duurloop van ca 25 km en dan afbouwen naar de marathon in Pembrokeshire. Ik ben er klaar voor!

 

Oh nee, ik ben er nog niet helemaal klaar voor. Ik moet nog kopen:

- foliedeken

- EHBO-setje

Er moet nog binnenkomen met de post:

- mooie nieuwe hardloopregenjas! Als-ie er is, post ik een foto.

 

Nog 185 dagen en dan start de TransAlpine Run. De voorbereidingen zijn al begonnen (waren ze dat niet al). Ruud en ik zijn afgelopen week in de duinen bij IJmuiden gaan rennen. Een kleine 20 km waren er nodig om even bij te kletsen, Ruud af te matten  en hem te laten zien waar ik zo van geniet. Hij snapte het wel.

 

Nog 24 dagen en dan vertrek ik naar Wales voor de Pembrokeshire Coastal Marathon. Dat komt veel sneller dichterbij. Ben ik er klaar voor? Ik denk het wel. Gek genoeg zie ik nog het meeste op tegen de reis er naartoe en de reis terug naar huis. Het rennen op zich, tja, dat is nou eenmaal mijn hobby!

 

Nog 3 dagen en dan gaan we een nachttraining voor de Roparun doen met ons team Altijdeentjeteveel. Daar heb ik erg veel zin in. Maar wederom zie ik op tegen de reis heen en terug naar Bergen op Zoom. Eigenlijk vooral terug. Dan heb ik al de hele nacht gerend (en misschien wat geslapen) en dan moet ik nog 2 uur terugrijden. Om 5 uur 's morgens... Nou ja, het hoort erbij. Ik neem Rammstein wel mee...

 

Nog 1 nachtje slapen en dan is het morgen tijd om te stemmen voor de gemeenteraad. Ik heb dit keer braaf de partijprogramma's van de verschillende kandidaten bekeken en heb een objectieve keuze gemaakt. Ik vind sommige punten belangrijk (infrastructuur, groenvoorziening, sport uiteraard) en andere dingen beduidend minder belangrijk (de 'koopgoot' die al jaaaaaaren onderwerp van discussie is). En op basis van de standpunten en mijn mening over wat goed is voor onze gemeente, heb ik besloten te stemmen op D66 Velsen. Overigens: dit resultaat zegt nog niets over wat ik ga stemmen voor de grote landelijke verkiezingen. Dan ga ik eerst braaf weer alle partijprogramma's tegen elkaar zetten.

 

Nog een uurtje ofzo, dan mag ik in dit prachtige weer een stukje rennen. Eerst dit blogje online zetten, mijn PC afsluiten, mijn spullen inpakken, mijn schoenen weer aantrekken, mijn jas aandoen, naar de WC, uitklokken, in de auto stappen, naar IJmuiden rijden, 2 pakken van lieftallige wederhelft naar de stomerij brengen, naar huis rijden, naar binnen gaan, de katten aaien en eten geven, omkleden en de deur weer uitstappen. Dan.

 

En het begint: 3...2...1...

Met het risico nu een aantal hele boze reacties te krijgen, ga ik toch deze blog schrijven.

 

Gisteravond heeft Sven Kramer niet het goud gewonnen. Natuurlijk is dat klote voor 'm én voor zijn coach. Maar het is maar een spelletje. Zijn leven heeft niet op het spel gestaan. Dat van Gerard Kemkers ook niet. Ze zijn diep teleurgesteld, maar ik hoop toch dat iedereen liefst vandaag weer met beide benen op aarde komt.

 

HET IS MAAR EEN SPELLETJE!

 

Om het even in een ander perpectief te zetten: vorige week is er een rodelaar tijdens een training (!) tegen een paal gesmakt. Hij kan het niet navertellen. Sterker nog, hij heeft nooit de kans gehad om een olympische medaille te bemachtigen. En zal die nooit meer krijgen. Sven wel.

 

Tijdens hardloopwedstrijden gebeurt het ook wel eens dat koplopers de verkeerde kant op worden gestuurd. Die vinden dat ook kut. Die zijn ook boos. Maar dat is voor zover ik weet nog nooit een nationaal drama geweest. Dat staat niet op de voorpagina van ALLE kranten.

 

Sorry hoor, er zijn schaatsers die zielsgelukkig zouden zijn als ze überhaupt op een olympische spelen zouden mogen uitkomen. Laten we allemaal lekker doorgaan met leven...

Soms moet je iets onverwachts doen...

 

... bijvoorbeeld linksaf dat ene paadje inslaan, terwijl je echt geen idee hebt waar dat heen gaat. Het ging overigens uiteindelijk naar rechts, maar dat krijg je nou eenmaal met duinpaadjes.

 

... bijvoorbeeld die ene ontzettend foute legging met wilde-dieren-print kopen. En aantrekken. Binnenkort ook met beenwarmers van cavia-pluche. Maar die moet ik eerst nog even maken...

 

... bijvoorbeeld meewerken aan een oproepje van een (erg goede) fotografe, wat resulteerde in onderstaand resultaat:

 

 

Ja, dat was echt een tondeuse...

 

... bijvoorbeeld je hardloopvriendjes vragen of ze een goede sportmasseur weten: Hardloopvriendjes, weten jullie een goede sportmasseur? Ik denk dat ik er wel eentje kan gebruiken.

Carnaval. Volgens mij ben ik er te nuchter voor; zowel letterlijk als figuurlijk (ik drink namelijk niet).

 

Eigenlijk was ik begonnen met een heel zeurverhaal over wat er allemaal niet leuk was aan carnaval. Ik heb het gedelete. Ik heb geen zin om daar nog energie in te steken.

 

Ik heb maandagochtend heerlijk hardgelopen in de sneeuw in het Herperduin. Een vreemde omgeving, maar wel met bekende gezichten: herten, Hooglanders, paardjes. Een hond met een vrolijk kwispelende staart die door zijn baasje ernstig werd toegesproken: niet op hardlopers afrennen! Ach, zolang hij niet zijn tanden in mijn kuit zet, heb ik er geen last van... Hahaha. Het rode en het oranje wandelpad heb ik gelopen. Het was genieten.

 

En daar laat ik het maar bij...

Vanmorgen zag ik in mijn mailbox dat ik afgelopen vrijdag een mailtje had gekregen van een (voor mij onbekende) collega. Het bleek een heel leuk berichtje te zijn. Ik zal het even kopieëren en plakken:

Zoals ik al schreef: de Beeckestijncross ging als een trein...

 

Halverwege stond hardloopvriend André foto's te maken.

 

 

En ja, door die mafkezerij vloog ik inderdaad bijna uit de bocht. Hahahhaah!

 

Maar ondanks al die gekkigheid kwam ik toch met een prima tijd over de finish.

 

 

Het was natuurlijk weer erg leuk dat André foto's maakte, maar het wordt toch tijd dat-ie zelf weer eens hardlopend op foto's staat. André, ik loop een cross in Heiloo ergens binnenkort, loop je mee? Dan neem ik de camera mee en maak ik foto's van je onderweg!

 

Over foto's gesproken: er stond gisteren een leuk artikel (met foto) in het Volkskrant Magazine over (hard)lopen op blote voeten...

Natuurlijk weet ik van het algemene idee dat je na een lange duurloop niet de volgende dag een explosieve training moet doen. Uiteraard weerhoudt dat mij er niet van om het lekker toch te doen...

 

Zaterdag stond een lange duurloop op het programma. Lieftallige wederhelft ging gezellig op de fiets mee, met de mededeling dat als het ging regenen, hij naar huis ging. Prima, kan ik me wel iets bij voorstellen. Na een kilometer of 3 ging het sneeuwen. Zachtjes sneeuwen. Ik vroeg of hij naar huis wilde. "Nee, hoeft niet, mijn broek wordt hier niet nat van." Dus gingen we verder. Lekker over de fietspaden in de duinen. Zo richting Parnassia (jaja, ik weet dat het PaZ heet, maar ook daarin ben ik lekker burgerlijk ongehoorzaam) ging het snagelen (een combinatie van hagel en sneeuw). Heel vies, maar nog steeds niet heel nat. Wel moesten we daar tegen de wind in. Brrrr...  (ik moet nou meteen denken aan de film die ik gisteren zat te kijken, Bring it on, een heerlijk foute woensdagavond kleffe wijvenfilm, waarin de tekst zit: Brr, that's cold). Anyway, de handschoenen die ik aan Frans had uitgeleend, werden weer teruggegeven om mijn verkleumde vingertjes weer op te warmen.

Intussen had ik allang ontdekt dat we meer kilometers gingen afleggen dan de geplande 26. Op de één of andere manier krijg ik dat toch altijd voor elkaar. En dat terwijl ik intussen echt de weg in het duin wel goed ken. Maar ja, als de fiets mee moet, kun je minder makkelijk afsnijden.

Uiteindelijk waren we na 31 km thuis. En verkleumd. Want mijn ontzettend lieve vriendje is toch de hele weg met me meegereden. Ondanks de snegel (sneeuw en regen). En de wind. En de kou. Dan moet-ie toch wel van me houden...

 

En toen ging het sneeuwen. Echt sneeuwen. Toen ik op zondagochtend naar buiten keek, lag er sneeuw. Genoeg om te beslissen om toch maar mee te doen met de Beeckestijn-cross. Want na 2 jaar mooi weer, was het eindelijk echt cross-weer! Lekker vies! Dus mijn mooie Inov-8 X-talons aangetrokken en op weg naar de sportkantine waar ik moest inschrijven. Natuurlijk was ik vergeten het nummer van mijn wedstrijdlicentie op te schrijven en weet ik het ook niet uit mijn hoofd. Dus moest ik meedoen als recreant. Maakte ook niks uit in dit geval. Lekker baggeren in de sneeuw, daar ging het om!

 

Voor de start kwam ik nog wat hardloopvriendjes tegen, waar natuurlijk gezellig mee gekletst moest worden. Stefan en ik maakten de deal dat hij ging proberen mij op een rondje te zetten en dat ik ging proberen dat te voorkomen. Met de 31 km van zaterdag in de benen zou ik toch niet zo snel zijn.

 

Of wel...

 

Direct na de start moest ik door een kluwen van mensen, maar ach, dat hoort erbij. Na het eerste smalle paadje werd het makkelijker om vooruit te komen. Toen voelde ik ook hoe fit mijn benen waren na de lange duurloop. En hoe lekker de X-talons liepen! Ik zeg: VROEMMMM! Het ging echt superlekker. En na 29.40 minuten kwam ik over de finishlijn. Netjes toch? En vooral: Stefan was nog niet in zicht! Hahahahah! Die liep ook goed hoor, maar ik was toch te snel om me op een rondje te kunnen zetten.

 

Maar goed, de moraal van het verhaal: ik maak me niet zo'n zorgen over de lange dagen bij de TAR, zeker niet als ik zo snel herstel... OK, OK, ik moet er wel voor trainen, maar het was een goed gevoel om zo makkelijk te kunnen lopen na een duurloop.

 

Oh en Ruud: don't worry, we gaan hoe dan ook die TAR uitlopen. Al moet het op ons knieën.

 

Tenminste... dat dacht ik net toen ik een stukje door de duinen rende. Heuveltraining stond er op het programma. Dus ik heb de heuveltjes maar opgezocht. Maar als je dan bedenkt hoeveel hoogtemeters er over 225 dagen gelopen moeten worden... pffff...

 

Maar volgens deskundigen is het te doen! Ik vond gisteren op de site van de TransAlpine Run loopinformatie en een schema van iemand die mooie boeken over marathons schrijft én al eens de TAR zelf gelopen heeft. Hij schrijft dat iedereen die een marathon in minder dan 4 uur kan lopen en die bereid is om serieus voor de TAR te trainen hem zonder problemen zou moeten kunnen lopen. Aan punt 1 voldoe ik al. Aan punt 2 ga ik werken. En daar ga ik ook meteen dat mooie schema voor gebruiken.

 

 

Het schema is trouwens licht bizar. Er staan trainingen in zoals: 1 uur loopscholing. Ik ben toch mooi niet van plan om een uur lang idiote oefeningen te gaan doen. Ik doe nooit aan loopscholing! Dus die ga ik alvast inruilen.

Verder zit er een paar keer 1000m hoogteverschil training in. Hoe moet ik dat in vredesnaam in Nederland gaan waarmaken? 150 keer mijn heuveltje op rennen, zoals Ruud al voorstelde? Dacht het niet. Ik verzin er wel wat op.

Wat ik wel een hele leuke vond is een uur lang trappenlopen. En dan afwisselend snel omhoog, langzaam om laag en omgekeerd. Lijkt me een boeiende uitdaging! Ik weet nog wel een mooie trap bij het Kopje van Bloemendaal.

En de uitsmijter is ook echt een uitdaging: 6 dagen lange duurloop achter elkaar. Maar goed, die is ook logisch.

 

Dus eigenlijk heb ik er wel zin in! In juni begin ik met het idiote schema...