Zo, dat felbegeerde TDS-finisher vestje? IN THA POCKET!
Het weer was, zoals het de UTMB week betaamd, bizar slecht. 30 augustus regen in alle soorten en maten. Dat leerde me dat ik wel een andere regenjas moet. Eentje die 't zweet weer naar buiten laat. In de nacht was het gelukkig droog en kon ik huilen naar de volle maan. De volgende ochtend vanaf een uur of 7 weer regen. Gelukkig ben ik Nederlandse en regent het in Nederland altijd. Beetje bestand tegen nat kan geen kwaad...
De start op donderdagochtend in Courmayeur was op zijn minst bijzonder. Al was het maar omdat de bussen vanuit Chamonix (om 4 uur 's morgens, wie verzint dat, ontzettend bedankt voor het wegbrengen
Geert) ons niet bij de start dropten. Verwarring alom, maar het is goedgekomen. Op weg naar de start kom ik 4-trails maat Mart Verboord tegen. We zijn allebei gespannen voor wat komen gaat.
Dan is het 7 uur, starttijd! Rondje Courmayeur en dan de 1e klim. En dat is meteen een serieuze naar het hoogste punt van de route. In het stilstaande verkeer de col op kom ik
Ingrid Peperkamp tegen. Zij heeft geleerd van voorgaande jaren in de CCC en heeft een regenjas met luchtgaten op handige plaatsen. Ze ziet er sterk uit. Samen schuifelen we naar boven.
Na die Col de Youlaz mochten we weer kamikazestijl naar beneden storten. In die afdaling raak ik Ingrid weer kwijt. Door de regen waren veel paadjes vette modder geworden. Thank god dat ik fellracing georienteerde schoenen aan had (voor de geinteresseerden: Inov-8 Bare-grip)! Ik ben (pas veel later) maar 1 keer weggegleden.
Op de 1e drankpost in La Thuile zijn volgens mij de eerste mensen al uitgestapt. Koud van de beklimming (met opstopping) of bang voor de rest van het parcours? Ikke niet, ik ging lekker, ik hou van modder (I'm a pig) en afdalen. En van de prachtige uitzichten, ondanks de regen. Na La Thuile ging het relaxed de volgende berg op. Geen idiote hellingen, gewoon lekker doorstappen. De afdaling die daarop volgde heeft een slagveld aangreicht onder de deelnemers. Onderkoeling, glijpartijen en veel mensen buiten de limiet pas binnen. Ik had het daar erg koud, maar heb mijn natte shirt geruild voore alle droge spullen die ik nog in mijn tas had. Regenjas er weer overheen, waterdichte handschoenen aan en gaan! Na 10 minuten de berg op stampen (Col de la Forclaz) was ik wel warm. Behalve mijn voeten, maar die waren dan ook NAT! Note to self: sealskin sokken!
Na wat kleine afdalinkjes en klimmetjes ging t weer regenen. Na slagveld 2 Cormet de Roselend, waar volgens mij het merendeel van de uitvallers gestopt is, was het droog en donker. Overigens heel bizar om in het donker niets ander te zien dan je eigen lichtkringetje. Af en toe moest ik à la Stevie Wonder met mijn hoofd schudden om de volgende markering te zien. Je loopt 's nachts letterlijk van markering naar markering.
In de hernieuwd regen kon ik bij la Gitte even schuilen, mijn voeten rust geven en eten. Er zat ook een fransman met wie ik het kaartje even ging bestuderen. Hij dacht dat we al verder waren, maar ach, dat dat niet waar was, was ik al snel achter. We zouden uiteindelijk toch op de beloofde Col du Joly uitkomen. Waarna er weer zo'n helse afdaling volgde. Op een gegeven moment hoop je gewoon dat je weer even mag klimmen. Of vlak lopen en daadwerkelijk kunnen rennen.
Naar Les Contamines konden we rennen. Of in ieder geval iets doen wat daar qua beweging iets van weghad. Na Contamines kwamen de laatste 2 beklimmingen. Op papier dan, want in de praktijk zijn die kleine pukkeltjes op het hoogtekaartje stiekem gemeen als je al zoveel kilometers gemaakt hebt. Eerst omhoog stampen naar Chalets du Truc. Ze kwamen maar niet in zicht. En toen we daar eindelijk wel waren, begreep ik maar niet wat de truc was. Het zal wel aan mij hebben gelegen. Het heeft me wel heel de weg omhoog beziggehouden, wat dan wel weer grappig was. Wat ik wel heel snel inzag, was dat de klim naar de Col de Tricot niet leuk ging zijn. Want bij de Chales kon je prachtig de sliert lichtjes zien die de col op slingerde. En om aan het begin van die slinger te komen moesten we ... inderdaad ... naar beneden. Het leek oneindig, maar was niet eens zo heel ver op papier. Maar ja, zoals gezegd, papier en realiteit zijn twee hele verschillende dingen. Want op papier lijkt die Col de Tricot ook helemaal niet zo steil. Maar dat is-ie wel! En eindeloos. De lampjes bleven omhoog gaan, maar kwamen niet dichterbij. Het wordt licht terwijl ik de col op loop. Eerst moet ik mezelf dwingen om van markering naar markering te lopen, daarna gaat het weer beter. Echt makkelijk zou het niet meer worden.
Boven op de Col de Tricot denk je dat je de laatste klim gehad hebt. En dat je alleen nog 18 km naar beneden hoeft. Geloof me, dat is niet waar en zelfs als het wel waar zou zijn geweest: afdalen na zoveel kilometers DOET PIJN! Eerst de Col af, dan weer omhoog, dan een stuk op en neer waar zelfs kleine stukjes gerend (gesukkeld) kan worden, een hele lange enge hangbrug, en dan nog het pukkeltje naar Bellevue. Daar zit al ruim 100 km in de benen en die willen ook niet meer. Ze moeten wel.
Die vreselijke afdaling naar Les Houches. Spekglad, diepe geulen die ooit paden zijn geweest. Stenen, op de raarste plaatsen, hoewel dat ook aan mijn vermoeidheid kan hebben gelegen. Zo ergens tijdens die afdaling kwam het moment dat ik dingen zag die er niet waren. Ik zag namelijk wel regen, maar voelde het niet. Mijn jas werd ook niet nat. Het regende niet. Ik was moe. Toch kwam ik met een grote grijns Les Houches binnen. De laatste post! En hoe gelukkig kun je worden van een bordje: nog 8 km tot de finish? Vooral als je al die tijd in je hoofd hebt gehad dat dat stuk 10 km is! Nog 1 kopje thee, smssen dat ik in Les Houches ben en door naar de finish. Nog 8 km op en neer. Uiteindelijk bijna vlak of vals plat naar beneden. Ik zet de renstand aan. Die kan niet meer uit, maar dat maakt nu niet meer uit.
Geert staat op een paar km voor de finish en vraagt of ik een pintje wil straks. Ik dacht 't wel ja! Dat was toch 1 van de doelen? Hij rijdt naar de finish, ik blijf rennen. De rotonde over, de winkelstraat in Chamonix in. De mensen die boodschappen doen kijken op dat er nog hardlopende vrouwen zijn. Bewondering of verwondering? Of allebei?
Vlak voor de finish zie ik Mart. Daarmee ben ik gestart al die uren geleden in Courmayeur, maar wat doet-ie hier? Hij is uitgestapt, maar wacht op mij!
De laatste bocht naar de finish, ik kan het tempo zelfs nog opvoeren. "Piep", de laatste registratie, ik ben er! IK BEN ER! Echt waar! Alles doet pijn, maar dat is niet belangrijk. Mart staat er, Geert is er, Jolanda komt aanlopen... hoezo ben ik hier alleen? Mijn maatjes zijn er! Ik heb een finisher TDS hesje en dat sta ik niet meer af! Het is bijna half 11 's morgens, ik heb 27 uur, 20 minuten en 39 seconden gelopen, ik giet de eerste helft van mijn welderdiende pint Affligem (thanks Geert, jij weet wat lekker is) naar binnen, de rest gaat in beschaafder tempo.
En verder? Nog ff kletsen, tas ophalen, terug naar de chalet om te douchen. Slapen lukt niet, te veel euforie!
Om 7 uur 's avonds vertrekt Geert voor de (ingekorte) UTMB. Voor zijn verhaal, kijk op zijn site. Om een uur of 9 val ik als een blok in slaap...
Ongetwijfeld heb tijden, plaatsen en gebeurtenissen door elkaar gehaald. Ik wijt het aan vermoeidheid en euforie.
De schade: 1 klein blaartje en een teennagel waarvan ik vermoed dat ik die kwijt ga raken. Zo goed als geen spierpijn, maar wel 10 cm gegroeid van trots!
Nogmaals: I AM F*CKING INVINCIBLE!!!!
